Kate Walsh - Peppermint radio (Waardering Muziekwereld) 8
In tegenstelling tot wat je ziet in de wereld van de jazz- en de klassieke muziek, willen liefhebbers van singer-songwriters hun neus al eens ophalen voor een album dat uit louter covers bestaat. Gebrek aan inventiviteit, heet dat dan. Met andermans pluimen gaan strijken. Te gemakkelijk want het grootste deel van het creatieve proces ligt al achter de rug. Dat zal allemaal best. Er bestaan zo’n 600 versies van My Funny Valentine en minstens dertig daarvan (waaronder die van Chet Baker, Nico en Frank Sinatra) staan in mijn platenkast: allemaal uitvoeringen die ik niet graag had willen missen. Dat coveren niet per definitie neerkomt op leentjebuur spelen, bewijst Kate Walsh met haar vierde album Peppermint Radio waarop ze louter Engelse acts covert. Ooit zei ze nooit een dergelijk album te maken omdat tegenspoed een onuitputtelijke inspiratiebron leek, maar blijkbaar zit ze momenteel in een heel andere periode. ‘Trying to write an honest heartfelt song without looking for the Walsh melancholy twist around the corner has been slightly trying so far,’ zegt Walsh op haar website, ‘So for this album, I decided to record songs from my past: songs that are important to me, songs that transport me to another time, songs by some of my favorite artists.’ Op Peppermint Radio komt deze verrukkelijke zangeres met een al even diverse als eigengereide selectie op de proppen. Geen liedjes die al tientallen keren onder handen zijn genomen, maar minder voor de hand liggende dingen als Subterranean Homesick Alien (Radiohead), When Love Breaks Down (Prefab Sprout), Beetlebum (Blur), Feeling Oblivion (Turin Breaks) en Monochrome (The Sundays). Een bijkomend pluspunt is dat de vertolkingen – die je met een bescheiden slag om de arm verstild zou kunnen noemen, gedragen door een hemelsmooie stem en een fraaie piano – soms zó ver van het origineel af staan dat het lijkt alsof zij de song zelf geschreven heeft. Het beste voorbeeld daarvan is de behoorlijk intieme versie van Unbelievable dat een jaar of twintig geleden een stevige wereldhit was voor de Engelse dance-rockers EMF. Geen elektrische beats of vervormde gitaren bij Walsh, maar broosheid, kwetsbaarheid en tederheid. Drie ingrediënten die gemakkelijk tot meligheid kunnen leiden. Niet zo bij Kate Walsh, die juist door die drie elementen met Peppermint Radio een klein maar fijn pareltje aflevert.
Martin Overheul
Bron: www.altcountryforum.nl
Gepubliceerd op Muziekwereld: 18 januari 2011
|
|