Jude Johnstone - Quiet girl (Waardering Muziekwereld) 8
De Amerikaanse Jude Johnstone mag zich verheugen in een breed netwerk van bevriende muzikanten. Op haar vier voorgaande albums kon ze al een beroep doen op een flink aantal bekende vrienden en vriendinnen (Bonnie Raitt, Jackson Browne, Valerie Carter) en op het onlangs verschenen Quiet Girl maken opnieuw enkele grote namen hun opwachting. Niemand minder dan Clarence Clemmons, saxofonist extra ordinaire in de E-Street Band, levend countrymonument Emmylou Harris, de geweldige Susan Cowsill en de al even fantastische Jimmy LaFave geven extra kleur aan dit album. Maar dé aantrekkingspool van Quiet Girl is evenwel Jude Johnstone zelf, een zangeres die gezegend is met een stem die het midden houdt tussen Patti Scialfa en Linda Ronstadt, maar dan met een forse portie meer soul. Niet alleen klinkt de plaat zeer goed uitgebalanceerd, de tien eigen nummers vormen ook een aaneengesloten geheel ook al snuffelen ze aan pop, altcountry en americana. Zo maak ik me sterk dat er niet enkel zorgvuldig is nagedacht over de opeenvolging van de songs, maar ook over de eenduidigheid in de klankkleur van elk nummer. Die aanpak maakt het moeilijk om echte uitschieters aan te wijzen omdat de kwaliteit van elke song nagenoeg even hoog is, maar na meerdere luisterbeurten haal ik er toch vier uit die mij net iets meer raken dan de andere. Het eerste is I Don’t Wanna Go Home, een Spingsteenachtig nummer met de stem van Jimmy LaFave op de achtergrond. Josephina hoort ook in dit rijtje thuis, een lekker donkere ballad waarin Johnstone de hoofdrol meer dan verdient. De derde is Cry For New Orleans, een aan Jackson Browne schatplichtige protestsong over de naweeën van de orkaan Katrina. En ten slotte The Smell Of Summer, dat is opgetrokken uit zuivere weemoed.
Martin Overheul
Bron: www.altcluntryforum.nl
Gepubliceerd op Muziekwereld: 10 maart 2011
|
|