José James - Blackmagic (Waardering Muziekwereld) 9
Zijn droomdebuut heeft een vervolg gekregen. Zangsensatie van de afgelopen twee jaar, José James, ging voor opvolger Blackmagic terug naar zijn roots: de soul. Gecombineerd met hedendaagse invloeden en zijn passie voor jazz, heeft hij wederom een prachtig album geproduceerd. Blackmagic is wel andere koek dan The Dreamer. De vocalist schreef tijdens het vele toeren nieuw materiaal bij elkaar in gezelschap van interessante muzikanten en dj’s met allerlei achtergronden, zoals Moodymann, Flying Lotus, Taylor McFerrin en dj Mitsu. Het album is een gebalanceerde mix geworden van al die verschillende invloeden en inspiraties waarmee James werkte. De vergelijkingen met Erikah Badu en D’Angelo zijn snel gemaakt met de eerste songs, toch heeft James een geheel eigen sound en stijl. James voert zijn vorm van loops en samples veel verder door dan op The Dreamer. Dit geldt voor tracks als opener Code, Lay You Down, Warrior en Made For Love. Die songs werken als een soort flow, geven een transachtig gevoel. Soms duurt het wat te lang, maar James overtuigt genoeg en ook de sfeer van de songs blijft boeien, zoals bij zijn ode aan Benga met Warrior. Het is een toegankelijk album, waarbij (piano)improvisatie nog steeds – weliswaar subtieler – aanwezig is, en mogelijk na een aantal keren luisteren alleen maar interessanter wordt. James is gegroeid in zijn stem. Hij klinkt warmer, soms nog ingetogener en heeft een sublieme timing. De akoestische bezetting is nauwelijks veranderd, de musici wel. Helaas geen Gideon van Gelder meer op toetsen – die focust zich op zijn eigen carrière; hij is vervangen door Grant Windsor, verder bekend gezicht Richard Spaven (drums) en Neil Charles (bas). Blackmagic boeit meer qua melodie, is qua stijlen afwisselender. Ondanks dat Blackmagic meer geproduceerd klinkt dan The Dreamer, klinkt het nergens over the top. Alles is goed in balans en de songs zijn in één take opgenomen met de band om toch een vorm van improvisatie en frisheid te bewaren. Tijdens de tien minuten extra tracks grijpt James meer terug op The Dreamer en zijn jazzy traditie. Met een subtiele scat en warme laatste noten sluit hij een overtuigend album af dat ongetwijfeld even veel lof krijgt als zijn voorganger.
Gepubliceerd op Muziekwereld: 7 maart 2010
|
|