Joe Bonamassa - Driving towards the daylight (Waardering Muziekwereld) 8
Een krappe twee maanden zijn nu voorbij sinds de release van zijn uitmuntende DVD Beacon Theatre-Live In New York en voilà alweer nieuw werk van Joe Bonamassa. Onder de titel Driving Towards The Daylight verschijnt inmiddels alweer zijn dertiende album. En of hier nou sprake is van overkill of niet , ik denk dat de man barst van de creatieve energie, de fans en bluesliefhebbers zullen weer in hun nopjes zijn. Het nieuwe album bestaat uit totaal 11 nummers. Hiervan zijn er 5 door Joe zelf geschreven namelijk: Dislocated Boy,Driving Towards The Daylight, I Got All You Need, Heavenly Soul en Somewhere Trouble Don’t Go. De overige nummers van het album zijn niet van eigen hand: Tom Waits’ New Coat Of Paint, Bill Withers’ Lonely Town Lonely Street, Bernie Marsden’s A Place In My Heart, Howlin’ Wolf’s ‘Who’s Been Talkin, Robert Johnson’s ‘Stones In My Passway en tenslotte Too Much Ain’t Enough Love van Jimmy Barnes, die hier zelf ook de vocalen voor zijn rekening neemt.
Naast de bekende
bandleden Carmine Rojas (bas) en Anton Fig (drums en percussie) zijn er
gastrollen weggelegd voor Aerosmith gitarist Brad Whitford, Blondie Chaplan
(gitaar), Arlan Schierbaum (keyboard), Michael Rhodes (bas), Jeff Bova and The
Bovaland Brass,Pat Thrall (gitaar), en Whitford’s zoon Harrison Whitford
(gitaar).
De opnamen vonden plaats bij The Village Recorder in Los Angeles en Studio at
the Palms in Las Vegas (daar waar de succesvolle samenwerking tussen Kevin
Shirley en Joe Bonamassa ooit begon in 2005 met het
You and Me album).
Het is weer een dijk van een plaat geworden,alle nummers staan als een huis en
er is geen zwakke track te ontdekken.De coole opener
Discolated Boy is
een absolute killer, lekker relaxte groove en ja dan zo’n vette slepende
gitaarsolo die alleen Joe Bonamassa eruit kan persen.Vervolgens
Stones in my Passway
lekker bluesy met een Led Zep achtige riff. Ook het swingende
I Got All you Need wat herinneringen oproept aan
John Mayall & Clapton mag er zijn hoor. Andere uitsmijters zijn de gevoelige
titeltrack Driving Towards The Daylight en covers als
A Place In My Heart,
duidelijk geïnspireerd door Gary Moore, en de mooie afsluiter
Too Much Ain’t Enough Love. Ja voor
bluesliefhebbers is het gewoon smullen geblazen dit album. Mooie uitvoeringen
van Who’s been Talking,(de
geest van Peter Green zweeft hoorbaar rond) ,
Heavenly Soul
(beetje psychedelisch) en het imponerende
New Coat of Paint
maken van het album een smaakvol en afwisselend geheel waarin blues,
rock,rockblues en psychedelica mooi samenkomen. En dat alles ondersteund door
een vet gitaargeluid.
Conclusie: Na het succes van Dust Bowl wordt een perfecte balans gevonden tussen verleden en heden, het album borduurt rustig verder op de succesformule die Bonamassa & Co al jaren hanteren. Een wereldalbum en totaal geen sprake van slijtage of inspiratiegebrek!
Niels Zuurdendonk
Bron: http://www.bluesmagazine.nl/
Gepubliceerd op Muziekwereld: 17 juni 2012
|
|