Jessica Lea Mayfield - Tell me (Waardering Muziekwereld) 7
Verstand groeit met de jaren. Wetenschappers maken er al een aantal jaren gewag van maar een brede consensus blijft voorlopig uit. Nochtans valt het beste bewijs wel dagelijks aan de poorten van de middelbare school vast te stellen. Een instituut dat verantwoordelijk is voor een allesoverheersend gevoel van walging bij de gemiddelde student, en tegelijk de kleine en veilige wereld waar het volledige leven van een tiener rond draait. U kent ze wel, die typische thema's uit Amerikaanse popcornfilms: prille liefdes die ontvlammen door heftige emoties, grote idealen drijvend op een ongebreideld optimisme, soms fel gecontrasteerd met sterke gevoelens van twijfel, onzekerheid en pessimisme. Pure en onschuldige sentimenten die rijkelijk tot bloei komen tijdens een saaie les aardrijkskunde of biologie. Those were the days, my friend.
Jessica Lea Mayfield heeft de kaap van de twintig al even bereikt en dat laat zich gelukkig ook blijken: de afschuwelijke neurspiercing, vermoedelijk een restant van jeugdige rebellie, ligt nu bij het oud ijzer en doet haar fraaie snoetje eindelijk oplichten. Ondanks die esthetische verbetering is 'Tell Me' niettemin blijven steken in de tienerjaren: een kleine belevingswereld met sombere en meelijwekkende gevoelens centraal. Het is een heartbreak hotel voor eenzame zielen.
Toch duurt het een hele tijd vooraleer de luisteraar verzadigd geraakt met een overvloed aan sentiment. 'Tell me' begint alleraardigst met een aantal rootsy nummers die fijnzinnig Mayfields heart of darkness blootleggen. Nee, dat is niet gelogen, want wie aandachtig naar de teksten luistert, kan niet voorbij aan het feit dat het er soms redelijk zwartgallig aan toegaat. Op het eerste gezicht lijkt de Amerikaanse (uit Kent, Ohio) vooral een aanstellerig puberwicht die enige nuance ontbeert, met teksten die vaak in zwart-witte extremen vervallen. Gelukkig lijkt de combinatie met het instrumentarium wel te werken: variatie troef in het gitaarspel, al lijkt de intro van 'Our Hearts Are Wrong' nogal veel op 'Oh No' van Andrew Bird.
Mayfield kan teren op een excentrieke stem die opvallend rijp klinkt voor haar jeugdige leeftijd. Dat is misschien wel de voornaamste aantrekkingskracht van 'Tell Me': het is aangename country- en folkmuziek die ook wel bij een breder publiek in de smaak kan vallen. 'Blue Skies' is bijvoorbeeld een aardige meezinger die lichtvoetige poprock incorporeert zonder de banden met het album door te knippen. Haar vocale talent wordt het best geïllustreerd bij 'Somewhere In My Heart'. Het weefsel wordt heerlijk opgebouwd, het bedrukte tempo en de claustrofobische achtergrondgeluiden worden door een serieuze gitaaruithaal verstoord terwijl Mayfields monotone stem het volledige nummer zonder schijnbare moeite draagt ("there will never be a home for me, somewhere in your heart").
Daarna lijkt de magie toch enigszins uitgewerkt. 'Grown Man' is een stilistische dooddoener en het hoge kitschgehalte past helemaal niet binnen het album. 'Trouble' pikt nog even de draad van het eerste deel op, met een prikkelende gitaar en teksten die een gebrek aan zelfzekerheid in de verf zetten. Hoewel Mayfield zichzelf lijkt te vereeuwigen tot de status van een black widow, kan de tweede helft van 'Tell Me' moeilijk opboksen tegen een aantal krachtpatsers uit het eerste deel.
De belevingswereld van 'Let Me' voelt nogal beperkt aan. De teksten zijn voortvloeisels uit het verleden en illustreren het onvermogen van Mayfield om een aantal gebeurtenissen los te laten. Hoewel een eerste liefde iets is om te koesteren, maakt het de romances daarna niet betekenisloos. 'Let Me' beschrijft slechts een fractie van het leven, terwijl er zo veel meer te vertellen valt.
Bron: www.digg.be
Gepubliceerd op Muziekwereld: 19 mei 2011
|
|