Jenny Wilson - Love and youth (Waardering Muziekwereld) 7
Deze Zweedse schone (al laat de albumcover dit niet echt blijken) heeft al een paar samenwerkingen met enkele obscure Zweedse bands, waaronder First Floor Power, op haar naam staan. Maar met deze ‘Love and Youth’ smijt ze haar eerste soloplaat naar ons toe. Smijten is het juiste woord want Crazy Summer is meteen een klap in het gezicht. In tegenstelling tot wat de titel zou doen verwachten is er totaal geen sprankeltje goedgeluimdheid of warmte te bespeuren. Een ijskoud nummer, maar toch kan het bekoren. Vooral de combinatie met een harp geeft net dat tikkeltje meer aan de track, zodat we het toch een geslaagde opener kunnen noemen. Met Let My Shoes Lead Me Forward neemt Wilson een beetje afstand van het ijzige dat waarschijnlijk in Zweden heel erg populair is en verrast ons zowaar met een echt poprockdeuntje. Het refrein doet ons denken aan een dansfilm uit de seventies. Al doorbreekt Jenny’s (soms veel te) hoge stem deze gedachte al snel. Bitter? No I Just Love To Complain heeft al snel onze aandacht, al was het enkel omwille van de smaakmakende titel. Het nummer toont ons een heel interessant gebruik van instrumenten en Jenny laat ons eindelijk ook eens die diepere zijde van haar stem zien. Zeker één van de hoogtepunten van het album: een goede krachtige tekst, een goede melodie, een sterke stem en een catchy titel. Jenny’s hoge stem zal sommigen, waaronder onszelf, al vrij snel op de heupen beginnen te werken. Maar daarbuiten zijn de nummers stuk voor stuk sterk opgebouwd en is originaliteit en eigenheid zeker iets waar deze plaat mee kan uitpakken. Would I Play With My Band? is onze persoonlijke favoriet. Wilson’s stem is hier uitermate aangenaam en het nummer is afwisselend en toont een gitarist die op z’n best is. Na het beluisteren van het volledige album mogen we onze trommelvliezen best een beetje rust gunnen want het hoge geschetter zindert nog een tijdje na. Maar toch mogen we dit een geslaagd debuut noemen en kijken we uit naar een opvolger. Spijtig dat we geen baard in de keel kunnen verwachten, want een iets lagere toonhoogte zou de beluisterbaarheid van Jenny’s stem toch net iets aangenamer maken.
Bron: www.damusic.eu
Gepubliceerd op Muziekwereld: 19 juni 2010
|
|