Jennie Lowe Stearns - Blurry edges (Waardering Muziekwereld) 8
Het album ‘Blurry Edges’ is de opvolger na haar twee vorige albums ‘Sing Desire’ en ‘Bird’s Fall’. Jennie Lowe Stearns wierf haar eigen band The Fire Choir aan en ze begonnen aan een organisch geluid waar elk bandlid zijn eigen inbreng heeft en zo bouwde ze lagen op om elk nummer een specifiek geluid mee te geven. Ze waagde zich wat verder van haar thuis en nam het album op in de Pyramid Studios met Alex Perealis als studiotechnicus en ze produceerde het album zelf samen met de hulp van mede bandlid Michael Stark. Ze schilderde ook de cover terwijl ze aan het luisteren was naar de ruwe mixen. Het is vier jaar geleden sinds haar laatste release, en samen met The Fire Choir zet ze iets unieks neer op deze plaat. De nummers werden geschreven tijdens een uitdagende periode voor Jennie. Het album start met de prachtige opener Shadows On The Lake, het nummer brengt de prachtige subtiele arrangementen van Jennie al prachtig naar voor. De kleine laagjes die in het begin nog wat verstopt zitten komen er na een tijd allemaal uit. De kleine dingen zoals de subtiele backingvocals zorgen ervoor dat alles in een mooie sfeer zit ondergedompeld. Haar krachtige maar intieme stem komt dan in het tweede nummer Pale Blue Parka meer naar voren, de subtiele percussie vult dit dan goed aan. Tussendoor krijgen we soms nog een gitaar, maar vooral het orgel valt goed op. In het volgende nummer Lose Control valt dan vooral op dat ze door middel van haar beeldende teksten ons meesleurt in haar wereld. Lose Control gaat wat in hetzelfde elan verder als Shadows On The Lake, maar brengt toch ook weer subtiele veranderingen met zich mee. Het album leent zich perfect als zondagplaat. Het album is een mooi voorbeeld van hoe subtiele muziek je enorm kan raken. Het pianowerk dat Michael Stark naar voren brengt is ook een vermelding waard, en ook zijn medeproductie met Jennie zit perfect in elkaar. Het lijkt wel of we gewoon verder drijven op de fantastische klanken die ze naar buiten brengt. Elke keer is het er raak op, maar het is wel een lang album. Een lang album wil ons zeggen dat ze gerust iets had kunnen schrappen. Maar voor het overige is dit een plaatje dat je laat genieten en wegdromen.
Bron: http://demofarm.net/
Gepubliceerd op Muziekwereld: 12 juli 2011
|
|