Isabel Stover - Her own sweet world  (Waardering Muziekwereld) 7+

Isabel Stover - Her own sweet world

Isabel’s muzikale wortels lagen bij muziektheater, een funk/r&b band tot een studie voor de opera. Haar passie voor jazz begon toen zij lid werd van het Oakland Jazz Choir, een 30-koppige vocale big band in de San Francisco Bay Area. Isabel trad op met hen in het eerbiedwaardige Yoshi’s San Francisco en op veel jazz festivals in Californië. Rond die tijd nam ze ook les aan de Berkeley Jazzschool en kreeg daar onderwijs van gereputeerde vocalisten zoals Madeleine Eastman, Kitty Margolis en Art Lande om er enkele te noemen. Met haar nieuwe kennis bracht zij het tot optredens in bekende muzikale locaties als Anna’s Island en Avanova. Maar ambitieus als Isabel was, vertrok ze naar het oosten, naar Boston om haar techniek te verbeteren aan het New England Conservatory. Zij bleef intussen ook optreden , behalve het laid-back geluid van West Coast collega’s waren er ook invloeden uit de folk, pop en blues zoals Bonnie Raitt, Norah Jones en Lyle Lovett.

Isabel wordt op deze cd, haar debuut, begeleid door een aantal respectabele muzikanten, te weten Jonathan Alford op piano, Dave Tinball op saxofoon, Dave Bell op gitaar, Fred Randolph op bas en Curt Moore op drums. Het repertoire bestaat grotendeels uit bekende standards, “Feelin’Good” (Newly/Bricusse), “Softly as in a morning sunrise”(Romberg/Hammerstein), “Never let me go”(Evans/Livingston), “Nature Boy” (Abbaz), “The song is you” (Kern/Hammerstein). Het ene nummer gaat haar beter af dan het andere, “Feelin’Good” met prima sax spel van Tinball klinkt heel overtuigend, evenals “Never let me Go”, maar in het uitgekauwde “Softly as in a morning sunrise” weet ze geen nieuw leven te blazen. Ik begrijp eigenlijk niet waarom er altijd (althans bijna) wordt teruggegrepen naar zulke versleten standards, er is zoveel nieuwere muziek. Gelukkig bewijst ze dat zelf met een geheel eigen interpretatie van “Lovin’in my baby’s eyes” van Taj Mahal, als groot fan van Taj moet ik wel even slikken met haar versie, maar ze komt er toch mee weg. Alford speelt de nodige blue notes op zijn klavier. Ook “Human Nature” van Michael Jackson krijgt een heel eigen behandeling, die komt zeer geloofwaardig over, maar dat kan ook te maken hebben met het feit dat ik niks heb met Jackson’s muziek. Heel apart en knap vertolkt is het nummer “Four for kids” dat bestaat uit de volgende stukken: “A child is born” van Thad Jones, “Waltz for Debbie” van Bill Evans, “Little Niles”van Randy Weston en “Peace child” van Thad Jones en de tekst van Stover.

Isabel Stover moet haar eigen weg nog vinden, een iets spannender keuze in het zangmateriaal lijkt me aan te bevelen, dat komt de geloofwaardigheid van haar inlevingsvermogen ook zeker ten goede!

Auteur: Jan van Leersum

Bron: www.rootstime.be

Deeplink: http://www.rootstime.be/CD%20REVIEUW/2014/NOV1/CD100.html

 

Gepubliceerd op Muziekwereld: 27 december 2014

Listen tracks

Video

Website

 

Terug naar Hoofdindex