Imelda May - Mayhem (Waardering Muziekwereld) 8
De zwartharige Ierse
schone, jongste kind in een gezin van vijf, veroverde op korte tijd heel België
plus aangrenzende landen met haar pittige mix van rockabilly en blues. Haar
debuutalbum ‘Love Tattoo’ werd een instant succes en dat had niet alleen te
maken met haar fifties retro look, haar sexy stem of haar ontwapende charme. Zij
schrijft immers zelf haar songs, een talent dat de meeste Ieren wel in huis
hebben. Dat haar broer vanuit de naburige kamer dag en nacht de stem van Elvis
Presley liet rocken, wakkerde haar gevoel voor ritme nog meer aan. Maar in haar
songs houden gevoel en ritme elkaar toch in evenwicht. Alle troeven zet zij
opnieuw in op dit zelf geproducet ‘Mayhem’ album, bijgestaan door gitarist
Darrel Higham, bassist Al Gare en drummer Steve Rushton. Trompettist Dave
Priseman is de vierde onontbeerlijke schakel in het ritmisch team dat alle
nummers laat rocken en swingen met een gedrevenheid alsof zij Live op één avond
alles uit de klankkast moeten halen. Het furieuze ‘Mayhem’ met een hels ritme,
het freaky ‘Sneaky Freak’ of het geflipte ‘Psycho’ zouden op een dansvloer zowel
stilettolaarsjes als bergschoenen verhitten en alarmerend doen roken. En wanneer
Imelda May even uitblaast is het om in het bluesy ‘Proud And Humbly’ zich even
tot de Lord te wenden, waar de sound van een trompet de flakkerende kaarslichten
vervangt. Het liefdesthema vind je in nagenoeg elk van Imelda’s songs terug,
hetzij om haar liefde uitbundig uit te schreeuwen, - het countryachtige ‘I’m
Alive’-, hetzij om zich trots tegen de trouweloze af te zetten. In het slepende
‘Too Sad To Cry’ wordt zij dan weer door verdriet overmand waar trompet en
gesmoorde drum als in een treurmars met haar mee opstappen. Ook het reflectieve
‘Kentish Town Waltz’ verglijdt rustiger, al is die rust relatief, want de
hartstocht smeult in elke song. Imelda’s temperament ontlaadt zich via het ganse
gamma van emoties: strijdbaar, optimistisch, ironisch of explosief. Trompet,
bugel, gitaar schikken zich goedschiks naar haar stemmingswisselingen, maar
nemen haar tegelijk ook op sleeptouw in rockabilly vaart. Het obsessionele ‘Let
Me Out’ en het jazzy sensuele ‘All For You’ passen haar als gegoten net zoals de
glamourkleedjes die zij draagt, wat je op het bijhorend tekstboekje met foto’s
kan checken. Het onstuimige ‘Inside Out’, waar enkele gastmuzikanten met
klarinet en trombone de trompettist komen versterken, komt over als een ode aan
de dwaasheid van het verliefde vrouwelijk hart. Als Bonus track krijg je tot
slot nog, als een losbarstend mentaal onweer, een hernieuwde versie van ‘Johnny
Got A Boom Boom’, waarmee Imelda May het swingend feestje afsluit, voortgestuwd
door fantastische contrabasritmes. ‘We enjoy it’!.
Marcie
Bron: www.rootstime.be
Gepubliceerd op Muziekwereld: 22 november 2010
|
|