Il Tempio Delle Classidre - Il tempio delle classidre (Waardering Muziekwereld) 9
Het Italiaanse label Black Widow is een traditie begonnen van interessante releases van eigen kweek. Jonge progbands als Il Bacio della Medusa en Areknamés roepen onwillekeurig de legendarische namen uit de Italiaanse school als Banco, PFM en Le Orme op. De stem van de gouden jaren zeventig weerklinkt in het geval van Il Tempio Delle Clessidre zelfs letterlijk, want hun debuut markeert het wederoptreden van Stefano ‘Lupo’ Galifi. Het is interessant een parallel te trekken tussen Il Tempio Delle Clessidre en Areknamés. Terwijl de laatste de nadruk legt op het filosoferen over dramatische gebeurtenissen, is de invalshoek van ITDC vooral lyrisch van aard. Dat is natuurlijk in de eerste plaats te danken aan de rol van zanger Stefano Galifi, die in ’73 de Museo Rosenbach-klassieker ‘Zarathustra’ inzong en van wie de welluidendheid kan vergeleken worden met Banco’s Francesco Di Giacomo. Galifi’s geweldige strot voegt een emotionaliteit toe die je naar de keel grijpt. Maar het is evengoed gitarist Gulio Canepa die zijn instrument laat zingen tot de sterren. Ook de bijzondere talenten van Elisa Montaldo worden in somptueuze gangen geserveerd. Zoals zij alle registers van het kerkorgel weet open te trekken: dit is de antieke toetsenhemel. Op de pianoforte weet ze dan weer een stuk zo in te zetten dat in enkele akkoorden een wereld wordt neergezet die tegemoet komt aan onze diepste verlangens. Maar eveneens diep respect voor de ritmetandem Fabio Gremo en Paolo Tixi, die de tsunami-achtige instrumentale excursies in een meanderende bedding onder controle houden. Afkomstig uit de havenstad Genua, weet deze groep zich vertrouwd met de gevaren van de zee en de stormen van het leven. Net als Genua’s beroemdste inwoner, Christoffel Columbus, laat men zich niet afschrikken door een onbekende horizon of een grijze lucht. Het is niet onzinnig om ITDC de erfgenaam te noemen van Museo Rosenbach. De groepsnaam verwijst naar een stuk uit de suite Zarathustra (over Nietzsches supermens) en ook Lupo’s zang verbindt het verleden met het heden. Maar vooral omdat Il Tempio Delle Clessidre een sound heeft geboetseerd die een rijke muzikale traditie een meer dan waardige renaissance bezorgt.
Christoph Lintermans
Bron: http://www.damusic.eu/
Gepubliceerd op Muziekwereld: 23 april 2011
|
|