Ian Tamblyn - Let it go  (Waardering Muziekwereld)

Ian Tamblyn - Let it go

Geen spijt dat ik ooit aan muziek verzamelen verslaafd raakte. Het heeft mij een eind gebracht, maar zo aan het eind van 2018 heb ik het gevoel ook weer niet. Je probeert ergens aan vast te houden, maar zoals de titel van Tamblyn’s laatste album luidt, je moet ook los kunnen laten. Ik heb een zwak voor mooie, interessante dingen, altijd gehad. Muziek is daar één van. De angst om kwijt te raken speelt een rol. Soms meen ik iets in de muziek te horen, waarvan je je kunt afvragen of de artiest het als zodanig bedoeld heeft. De fantasie wordt aangewakkerd. Zolang het toevoegt aan mijn manier van muziek beleven, lijkt mij dit allerminst een kwalijk fenomeen te noemen. Ian Tamblyn laat zijn gevoel spreken, altijd al gedaan, en dat doet hij nog steeds, ook op zijn laatstverschenen plaat Let It Go. Tamblyn heeft een uitstekend oog voor details, en beschikt over het bijbehorende talent dit inzichtelijk te verwoorden. Het zijn de vanzelfsprekende dingen die door hem benoemd worden. Ongetwijfeld staat niet iedereen open voor zijn muziek en teksten, want hij bezingt een gelukzalig gevoel dat je zomaar kan hebben bij een zonsopkomst, of het liggen in de armen van je lief, maar ook de geuren die je ruikt wanneer je opgaat in de natuur wandelend, of per kano, of een visarend die op windlagen zeilt aan de kust. Sinds zijn cd Through The Years, en de op dat album aanwezige song Woodsmoke And Oranges ben ik verknocht aan zijn vertrouwde, warme stijl.

By woodsmoke and oranges, path of old canoe,

I would course the inland ocean to be back to you.

No matter where I go to, it's always home again

To the rugged northern shore and the days of sun and wind.

Zijn oeuvre is enorm en ik wist mij over de jaren te beperken tot zijn folk- georiënteerde singer/songwriter-albums. Evengoed een fiks aantal. Als één van de mooiste songs op dit album ervaar ik de ode die Tamblyn schreef ter ere van vriend en muziek collega Louis Rompre, die een paar jaar geleden stierf. Via Doug McArthur wist Ian opnames van Louis op fluit te bemachtigen. Zijn technicus wist dit fluitspel te mixen in Going Home alsof het altijd al de bedoeling was geweest. De hoes is een door Ian gemaakte foto van een zonnewijzer, zoals hij hem aantrof in Noord Italië. Het sluit aan bij het afsluitend nummer van deze cd, Nothing But Time. De tijd heeft ons niet, maar wij hebben de tijd evenmin. So here’s to those gone that road. Een album over loslaten, zoals de tijd.

Auteur: Rein van den Berg

Bron: www.johnnysgarden.nl

Deeplink: https://www.johnnysgarden.nl/?q=content/ian-tamblyn-let-it-go

 

Gepubliceerd op Muziekwereld: 22 januari 2019

Listen Tracks

Video

Website

 

 

 

Terug naar Hoofdindex