Heidi Talbot - The last star (Waardering Muziekwereld) 8
Vlak voor het scheiden van de markt – nog iets meer dan een dag en 2010 behoort definitief tot het verleden – valt er in de vorm van The Last Star van Heidi Talbot nog een wonderbaarlijk mooi juweeltje van Ierse folk- en rootsmuziek in mijn schoot. Talbot, die sinds 2003 deel uitmaakt van de veelgeprezen Iers-Amerikaanse vrouwenband Cherish The Ladies, debuteerde zes jaar geleden met het bijzonder knappe Distant Future, een bewust zeer ‘klein’ gehouden verzameling Ierse traditionals en splinternieuwe songs van onder andere John Doyle – die in de late jaren zeventig nog drumde bij de avontuurlijke postpunkband Magazine. Na dat markante debuut volgde twee jaar geleden In Love And Light, een prachtig album waarop een uiterst breekbare maar volwassen cover van Tom Waits’ Time is te vinden. En nu is er dus The Last Star, ontegensprekelijk Talbots beste en meest complete plaat totnogtoe. Breekbaar, dat is beslist één van de kernwoorden om de stem en de muziek van deze Ierse muzikante te omschrijven. Het maakt daarbij niet uit of ze zich ontfermt over een traditional als Willie Taylor (dat vertelt van een warrior maid die haar overspelige verloofde neerschiet) of het treurlied Bantry Girls (een treurdicht over een jongeman die nooit terugkeert van het slagveld), het door haarzelf en John McCusker (Kate Rusbt, Eddi Reader) geschreven titelnummer – wat mij betreft een van de tederste en aangrijpendste liefdesliedjes van het voorbije jaar – of de ronduit grootse cover van Sandy Denny’s At The End Of The Day dat extra in de verf wordt gezet door de viool van McCusker en de accordeon van Andy Cutting (June Tabor, Linda Thompson). En met de naam van Sandy Denny is een ander kernwoord gevallen om de muziek van Heidi Talbot te omschrijven, hoe riskant het ook is om iemand met een overleden grootheid te vergelijken. Talbot bezit diezelfde broosheid, diezelfde intimiteit, eenzelfde schuldeloosheid en, bovenal, dezelfde puurheid. En toch is ze anders, is ze geen epigoon en biedt ze op The Last Star niets anders dan haar eigenheid. Wat resulteert in een plaat waarop je ongegeneerd verliefd kunt worden.
Recensent: Martin Overheul
Bron: www.altcountryforum.nl
Gepubliceerd op Muziekwereld: 30 december 2010
|
|