Harry Manx - Bread and buddha (Waardering Muziekwereld) 7½
Harry Manx, Canadees, afkomstig van het Engelse eiland Man, was al ruim twintig jaar muzikant voor in 2001 zijn debuut Dog My Cat uitkwam. Hij speelde in Europese clubs en straten en in Japan. Daar ontdekte hij de klassieke Indiase muziek, gepeeld door Indiër Vishwa Mohan Bhatt. Hij was van 1992 tot 1997 leerling bij diens zoon Salil en leerde ook de door V.M. Bhatt uitgevonden twintigsnarige mohan veena bespelen. Op Dog My Cat, solo gespeeld met ingedubde solo’s, combineerde hij blues met Inidase raga’s, folk en singer-songwriter. Op zijn volgende solo-cd’s en twee platen met collega-gitarist Kevin Breit diepte hij dat zelfbedachte genre uit; vanaf Mantras For Madmen gebruikte hij ook geregeld een ritmesectie. Manx’ vloeiende melodieën en gelijk zangerige en bijtende gitaren leveren vanaf het begin een gelaagd en hypnotiserend geluid op. In tien nieuwe songs op zijn zevende solo-cd is Manx opnieuw in vorm. Hij laat zich in negen stukken begeleiden door minstens een drummer, een bassist en een toetsenist, maar roept opnieuw melancholieke beelden op met zijn vrije gitaarpartijen en zijn idem hese zang. In zijn teksten verbindt hij anekdotes succesvol met spiritualiteit en zo cirkelt hij opnieuw om het mysterie heen. Net als op zijn vorige cd’s verbrokkelen de sfeervolle Indiase invloeden soms zijn melodieën, maar bijna altijd laat Manx eigen songs en covers vanzelfsprekend voortrollen. Eén keer kruist hij Springsteen met Dire Straits: commercieel wellicht interessant, maar detonerend tussen subtieler werk.
Gepubliceerd op Muziekwereld: 24 maart 2010
|
|