Haale - No ceiling   (Waardering Muziekwereld)

Ariana Delawari - Lion of Panshir  (Waardering Muziekwereld) 9

Haale - No ceiling

Zelfs twee zwaluwen maken nog geen zomer, dus het is te vroeg om al van een nieuwe trend te spreken. Toch horen deze cd’s onbetwist tot een nieuw hybride vorm van rockmuziek die (Amerikaanse) indierock mengt met elementen uit de traditionele muziek van de culturen waaruit beide zangeressen/singersongwriters afkomstig zijn: Iran (Haale) en Afghanistan (Delawari). Dat Muziekwereld hier beide albums uitdrukkelijk onder rock rangschikt en niet onder wereldmuziek geeft aan dat het zwaartepunt duidelijk bij het indierockkarakter ligt. Daar doen noch de Perzische elementen bij Haale, noch de (sterkere) Afghaanse elementen bij Ariana Delawari afbreuk aan, al geeft het in beide gevallen hun muziek een heel bijzonder en niet eerder gehoord cachet. Haale’s No Ceiling verscheen reeds zo’n twee jaar geleden en werd her en der in Amerika al uitgebreid bewierookt om de vernieuwende manier waarop Haale Velvet Underground-achtige psych-rock vermengde met soufmuziek. In tien uitstekende zelf geschreven nummers combineert Haale elektronische rockinstrumenten als gitaar en bas met allerhande Perzische instrumenten waaronder sitar, viool, cello, klarinet en diverse soorten Midden-Oosterse percussie. Samen met Haales bezwerende zang (deels Engels, deels Perzisch) levert dat bijzondere kippenvelmomenten voor elke een beetje avontuurlijk ingestelde luisteraar.

Tracks en Credits

 

Ariana Delawari - Lion of Panshir

Dat geldt al evenzeer voor Ariana Delawari’s Lion Of Panshir dat eveneens vertrekt uit een bijna Velvet Undergroundground-achtige psychrockbasis, maar daaraan ook nog psychfolkelementen toevoegt, naast de al genoemde Afghaanse componenten.  Die laatste zijn zelfs in het huis van Delawari’s familie in Kaboel opgenomen met meester-musici en geven de muziek nog iets extra dwingends, temeer daar Delawari zich ook in haar teksten niet op de vlakte houdt (Be Gone Taliban heet één van de mooiste nummers). Vergeleken met Haale schuurt de zeker zo indringend zingende Delawari geregeld dichter tegen de traditionele muziek van haar land aan, maar zelfs enkele klassieke Afghaanse liederen halverwege de cd doen er amper aan af dat Lion Of Panshir als geheel thuishoort onder indie(folk)rock. Dat, gekoppeld aan het aparte karakter van Delawari’s muziek, zal ongetwijfeld de oorzaak zijn dat ze de aandacht trok van filmregisseur David Lynch, die het album ook op zijn eigen label uitbracht.

 

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex

 

Gepubliceerd op Muziekwereld: 8 maart 2010

 

Free counter and web stats