Geike - For the beauty of confusion (Waardering Muziekwereld) 7½
De typische Hooverphonic foto kan zo in de modeblaadjes. Ze toont een model van een vrouw op de voorgrond in prachtig gestileerde kleren. De setting lijkt uit de jaren vijftig te komen, een tijd waarin strakke lijnen de norm waren. Op de achtergrond zitten twee mannen, soms met de rug naar de camera, maar altijd aanwezig, als twee dreigende, controlerende schaduwen. Nu is Noemie Wolfs het gezicht en het lijf in die rol, tot voor kort was dat Geike Arnaerts. Slechte zielen zouden denken dat Alex Callier een voorkeur heeft voor jongere vrouwenlijven en Geike aan de deur heeft gezet wegens de twintiger jaren voorbij, maar het was Geike zelf die na al die tijd besloot de schaduwen van zich af te werpen. Een blijk van karakter die we erg appreciëren, ook al omdat we afgunstig zijn op die pretentieuze Callier en zijn mooie gezelschap. Nu ligt haar eerste volwaardige album onder eigen naam in de winkel, een cd die ‘For The Beauty Of Confusion’ heet. Het is een onzeker werk dat een artieste laat horen die haar weg nog moet zoeken, en dat muzikaal niet altijd even geïnspireerd is. Opener In Gold is sterk. Zó sterk dat het net zo goed de nieuwe Massive Attack had kunnen zijn, met Geike als gastzangeres. Donkere elektronica die naar het einde toe een tempoversnelling krijgt en evolueert naar een Thom Yorkiaans dansnummer. Hier zijn we fan van. De single Rope Dancer is de perfecte keuze voor een single, en toont tegelijkertijd aan wat er mankeert aan de overige nummers. In het refrein moeten al haar vocale registers net iets te ostentatief uitgestald worden. Soms lijkt het alsof de songs in functie staan van de stem, terwijl het omgekeerd moet zijn. Blinded is het tenenkrullende voorbeeld van dit euvel. In de strofes wordt het sober gehouden, maar in het refrein gaat die keel open. Het beeld dat daarbij past is dat van de glamoureuze zangeres met wijd open keel in een heldere spotlight, de schitterende microfoon schuin hangend en lichtjes wiegend. Een getormenteerde zangeres ook, want wie de teksten naleest, zal behalve dat de genitief “its” steevast als “it’s” wordt geschreven ook merken dat het leven van onze heldin niet over rozen gaat. Angst, verraad, leugens, schaamte, onuitgesproken verlangens, verwarring, gekrenkte trots en stenen harten vormen de kernwoorden van de woordwolk op dit album. Night Time ‘round Here is wel onbezorgd, en ook één van de frissere momenten. Unlock is de grootste belofte: een ingetogen nummer met sobere elektronica die aan Madonna doet denken ten tijde van Ray Of Light. Het is dankzij zulke nummers dat we vermoeden dat er desondanks een mooie carrière zit aan te komen voor Geike. “Groeipotentieel” heet dat dan.
Kristof van Landschoot
Gepubliceerd op Muziekwereld: 8 december 2011
|
|