Eliza Gilkyson - The nocturne diaries    (Waardering Muziekwereld)  9

Eliza Gilkyson - The nocturne diaries

Toen Eliza Gilkyson besloot haar nieuwe plaat “The Nocturne Diaries” te noemen, had ze daar ook echt alle redenen toe. De eigen liedjes erop ontstonden immers zonder uitzondering ergens in het holst van de nacht. En ook de inspiratie voor de twee enige in haar concept passende covers vond ze daar, ergens tussen de zeer late en de zeer vroege uurtjes. Het betreft daarbij John Gorka’s “Where No Monument Stands” en het door haar vader Terry geschreven “Fast Freight”.

Wat betreft de thematische invulling van haar materiaal legde die nieuwe aanpak Gilkyson alvast geen windeieren. Vreemd, vond ze ook zelf, hoe je ’s nachts heel andere songs gaat schrijven dan overdag. Het lijkt wel alsof de écht grote onderwerpen pas na het ondergaan van de zon helemaal tot leven komen. Vaak eerder zware gedachten over de eigen sterfelijkheid, over de behoorlijk bedenkelijke stand van zaken met betrekking tot de wereld anno nu, over je (lang niet altijd even lichte) plichten als menselijk wezen, over mislukkingen, verlies, angsten en dergelijke tieren dan welig. Ze zetten je als het ware aan het wikken en wegen. En als je, zoals Gilkyson, sterk genoeg daartoe bent, dan werkt dat zich met zulk gedachtengoed inlaten op den duur eerder louterend dan beklemmend. Zij omschrijft het als “a journey through the dark night of the soul that ends at the light of dawn with a sense of gratitude, a renewed commitment to care, and a stubborn little ray of hope”.

En zo komt het dat op “The Nocturne Diaries” “An American Boy”, een prachtig liedje over een op het vervaarlijke af tikkende jeugdige tijdbom, hand in hand kan gaan met iets als “No Tomorrow”, een warme oproep tot het even volledig loslaten van al de je dagdagelijkse leven inkleurende dingen (de tv, je computer, de afwas,…) om zo elkaar ouderwets weer te vinden. Bijna op z’n Lucinda’s wijst Gilkyson ons in die door haarzelf overigens van heerlijk elektrisch gitaarwerk voorziene trage de weg naar een beter, een meer menselijk bestaan. En dat doet ze verder onder meer ook nog in het bedrieglijk opgewekte, door Rich Brotherton (mandoline en banjo) en Warren Hood (fiddle) met piekfijn Americana-snarenwerk en Lucy Kaplansky met zalige backing vocals opgewaardeerde “Eliza Jane”. Daarin bant ze alvast tijdelijk haar eigen neiging om overal het “worst case scenario” voor klaar te hebben met de van een straaltje hoop doordrongen woorden “This world’s still got half a chance…”

Enfin, u heeft ondertussen al wel begrepen, dat het nuttigen van “The Nocturne Diaries” voor de wat aandachtigere luisteraars onder u een uitermate lonende onderneming kan gaan blijken. Stof tot nadenken alvast meer dan genoeg! En ook wat betreft hun muzikale omkadering laten de op het album gebrachte liedjes maar bitter weinig te wensen over. Tussen folk – Soms met een pop- of rockrandje! – en Americana vond Gilkyson voor haar nieuwe songgoed twaalf uitermate geschikte niches. En met schoon volk als Ray Bonneville, Ian McLagan, John Egenes, Cisco Ryder, Mike Hardwick, Chris Maresh, Rich Brotherton, Warren Hood, Jens Lysdal, Kamran Hooshmand, Delia Castillo en Lucy Kaplansky ronselde ze bovendien ook de ideale muzikale metgezellen om deze te helpen vullen.

Hier moet je – om Gilkysons eigen woorden uit één van de liedjes op “The Nocturne Diaries” louter gemakshalve maar eens even in een andere context te gebruiken – van houden “like there’s no tomorrow”. ’t Is haast allemaal even bloed- en bloedmooi! En ik durf dan ook nu al onomwonden te stellen, dat dit straks – binnen een maand of tien – één van dé muzikale hoogtepunten van 2014 zal blijken te zijn!

Bron: www.ctrlaltcountry.be

 

Gepubliceerd op Muziekwereld: 22 april 2014

Listen tracks

Video

Website

 

Terug naar Hoofdindex

 

Free counter and web stats