Elisa Waut - Portraits and landscapes   (Waardering Muziekwereld) 8

Elisa Waut - Portraits and landscapes

Ik moet het toegeven: toen ik enkele maanden geleden voor het eerst “Blossom” op de radio hoorde passeren, dacht ik eventjes dat ik een track van Elisa Waut hoorde, die ik per ongeluk nooit eerder gehoord had op haar vorige platen. De verbazing was dan ook niet gering, toen bleek dat het gewoon om een nieuwe single van een nieuwe plaat ging. Die cd is er nu en inderdaad, de tijd heeft stilgestaan ten huize Helewaut/Derycke.

Of daar iets mis mee is? Niet volgens mij: echte schoonheid is immers voor altijd en ik zou niet weten waarom een band met de typische ingrediënten van toen, nu plotsklaps van koers zou moeten veranderen. Dik dertig jaar is het geleden dat de toen piepjonge band de Rockrally won en zeventien jaar gingen voorbij sinds de laatste plaat. Ondertussen hadden Els en Chery een ander, “echt” leven, en kon je haar wel eens tegen het fraaie lijf lopen in de Brugse Bodyhop. Of je kon gaan logeren in hun B&B in Zarren... Blijkbaar kruipt het bloed waar het niet kan gaan en dus begonnen Els en Cherry sinds een paar jaar opnieuw songs te schrijven over de dingen die hen raakten of over mensen en dingen uit hun omgeving. Het is altijd het handelsmerk van de band geweest, dat de teksten fraai waren en dat zijn ze ook nu nog. Ik merk ook geen spatje verval op de stembanden van Els wat betekent dat ze nog altijd even mooi als herkenbaar is. De melodieën zijn ook nog altijd even simpel als radiovriendelijk en de wat fluwelige arrangementen blijven ook aanwezig.

Naast broer Hans op toetsen, kwam er nog flink wat schoon volk in de studio langs om een handje te helpen: basman Vincent Pierins en drummer Cesar Janssens, bijvoorbeeld, maar ook jonger volk, zoals Senne Guns en Sim Van Thienen, die we nog kennen van Head Full of Stars, een lo-fi band, die ooit een heel sterke ep uitbracht, maar nu een beetje lijkt stil te zitten. Soit, dat komt ooit wel goed, net zoals ik vind dat de nieuwe Elisa Waut een goeie plaat is. Jawel, ze is herkenbaar en jawel, de tijd lijkt stil te hebben gestaan, maar de songs zitten verduiveld fraai in elkaar en ik ben dan ook een beetje bedroefd bij de vaststelling dat de “grote” media de plaat volmondig negeren, omdat ze “uit de tijd” is. Nonsens, larie en apenkool is dat: Elisa Waut stond en staat voor een heel bijzondere soort popmuziek en daar is ook vandaag nog veel behoefte aan. Wat mij betreft, mogen nummers als “Come Back To Me”, “I Don't Want To Get Hurt” of “Portrait” zo op de radio. Dat zorgt dan gegarandeerd voor drie tot vier minuten waarin er alvast niet oeverloos geluld wordt door zichzelf zeer interessant vindende formatproducers of door presentatoren, die niet eens geboren waren in de hoogtijdagen van Elisa Waut, maar die verder wel denken dat er voor hun verwekking geen muziek gemaakt werd.

Want laten we wel wezen, met nostalgie heeft deze plaat niks van doen. Wel getuigt ze van zeer gedegen vakmanschap en kan je hier nog eens een zangeres horen die geweldig kan zingen. Ik ben blij met deze comebackplaat, waarvan het boekje overigens voorzien is van een aantal erg mooie foto's. Jazeker, meneer: het oog wil ook wat! En dat de plaat uitgebracht wordt door Starman Records, is eigenlijk de evidentie zelf: Felix heeft namelijk een geweldig stel oren aan z'n hoofd staan. Voilŕ! Nu U nog!

Auteur: Dani Heyvaert

Bron: www.rootstime.be

 

Gepubliceerd op Muziekwereld: 14 juli 2015

Listen tracks

Video

Website

 

Terug naar Hoofdindex