Eléonor - Vive  (Waardering Muziekwereld) 9

Eléonor - Vive

Een gewone sterveling kan je de Turnhoutse Elly Aerden onmogelijk noemen: ze kiest niet voor de makkelijkste weg, want ze zingt vaak in het Latijn, ze kiest voor teksten die allemaal om het leven draaien en grasduint daarbij in de literatuur van de huidige en de voorbije twintig eeuwen. Daar komt bovenop dat zij een heuse Zangeres is, eentje met een grote Z, die haar steminstrument zodanig soepel en veelzijdig weet te gebruiken dat die stem één van de instrumenten op de plaat wordt.

We leerden Elly destijds kennen via Zefiro Torna, maar waren nog het meest van de sokken geblazen door haar “Erros”-album van enkele jaren geleden, waar ze voor het eerst een hele plaat in het Latijn zong, al had ze daarvoor al wel het programma “Lapsus Animae”, waarin ze dezelfde formule hanteerde en trouwens met ongeveer dezelfde groep begeleiders op het podium stond, die vandaag op de cd present tekent. Op deze nieuwe zet ze dus die trend door, al komt ze nu ook uit bij het Portugees - in Minha Aldeia -, een tekst van de grote Fernando Pessoa, die ze samen met Helder Moutinho zingt, en bij het Spaans - in het traditionele Ay Carmela - en worden de liederen in zuiders klinkende arrangementen gegoten: nu eens pure fado, dan weer jazz met een toefje Grieks erin, dan weer klassiek of Oriëntaals.

De hoofdrol blijft echter, om begrijpelijke redenen, weggelegd voor die heerlijke stem van haar. Daarmee komt ze meteen door de grote poort binnen in Odi et Amo, waarna in Ay Carmela een deel van de begeleidende muzikanten de kans krijgen zich voor te stellen en voorwaar, ook dat is niet meteen een klein clubje: Florejan Verschueren op piano, Anne Niepold op accordeon, Vincent Noiret op staande bas, Osama Abdulrassol - die trouwens ook de layout van het boekje verzorgde - op qanun en Ewoud Huygens op Ud.

In Ah Bohemia, jawel, de Latijnse versie van Aznavour’s La Bohème, wordt de pianopartij gespeeld door Karel Cuelenaere en levert Ewoud Huygens de jazzy percussie aan. Die jazztoon wordt aangehouden in Ver Laetum,  een vrolijk lentelied, geïnspireerd door de Carmina Burana, waar trouwens ook Dulcissime geleend werd. Wie ooit Latijn studeerde, herinnert zich wellicht dat Cras “morgen” betekent en de tekst, bij Martialis gehaald, filosofeert dat je gisteren moest leven, zodat je vandaag wijs bent en morgen “echt” het leven kan zien aankomen. Pauper komt al evenzeer van die Martialis - we mochten deze tekst ooit onder handen nemen in de Retorica….wat een fraaie herinnering…. -, die het toen al doorhad: arm ben je en zul je blijven, want er wordt slechts gegeven aan hen die al hebben. In deze geglobaliseerde tijden is dat een eyeopener, die mag tellen: het stond blijkbaar in de sterren geschreven dat ooit de dag zou komen dat vijftig mensen evenveel bezitten als de overige vijf miljard.

De titelsong kwam uit de pen van de Antwerpse arts Robrecht De Laet, die voor zijn plezier Latijnse teksten schrijft en de Ravelse dorpsdichter Rik Deweerdt leverde De Vere en De Sole Lunaque aan en samen levert dit een prachtige plaat op die, ondanks het gebruik van een “dode” taal als het Latijn, toch ruimschoots voldoende variatie in zich draagt doordat de arrangementen soms vrij radicaal en gedurfd zijn en vooral door die ronduit fantastische stem van Elly Aerden.

Ik las ergens dat één recent de plaat een tikkeltje vervelend vond. Tja, ooit leert hij wel het juiste gevoel en ritme te vinden om de volle vijftig minuten bij een plaat te blijven. Ik ben intussen oud genoeg geworden om in het nu te leven en ik onderwerp mij wàt graag aan dat weldadige bad van schoonheid. Dat is trouwens de reden waarom deze woorden er nu pas komen: ik ga niet iets schrijven voor ik echt geluisterd heb. Neemt u dus rustig van mij aan dat Elly, of Eléonor, alweer een ongebreideld mooie cd heeft gemaakt!

Auteur: Dani Heyvaert

Bron: www.rootstime.be

 

Gepubliceerd op Muziekwereld: 30 mei 2017

Listen tracks

Video

Website

 

 

Terug naar Hoofdindex