Dylan LeBlanc - Paupers field (Waardering Muziekwereld) 8
Als zoon van een prominente Muscle Soals-sessiemuzikant kreeg Dylan LeBlanc het soort muzikale opvoeding waarvan de meesten van ons kunnen dromen. Dat hij op zijn negentiende reeds met deze verrassend volwassen alt.country singer-songwriterplaat op de proppen kon komen, is dan ook eigenlijk niet heel vreemd, al zou je er direct als kritiek aan kunnen toevoegen dat LeBlanc op zijn eerste album wel erg verantwoordelijk klinkt en wellicht meer gebaat was geweest met een beetje jeugdige Sturm und Drang. Nou vind ik het altijd nogal onzinnig je te focussen op wat je niet krijgt, zeker als LeBlanc duidelijk blijkt geeft van een niet gering talent voor het schrijven van prachtige weemoedige folky alt.countryliedjes in een aan Jason Molina en Ryan Adams verwante stijl. En ook liefhebbers van seventies country singer-songwriters komen aan hun trekken. En toch bezit het album echter net te weinig variatie en pit om de vlag over te kunnen uitsteken. Dat is voor een debuut-cd geen onoverkomelijk bezwaar, temeer omdat LeBlanc met een producer van buiten erbij (hij produceerde Paupers Field helemaal zelf) dit probleem zo zou hebben opgelost. Eigenlijk scheelt het weinig of dit debuut was echt groots geweest.
Gepubliceerd op Muziekwereld: 27 november 2010
|
|