Di-Rect - Time will heal our senses (Waardering Muziekwereld) 7½
Di-Rect is sinds de wissel van zanger Tim Akkerman naar Marcel van Veenendaal een stuk rustiger en volwassener geworden en dat is goed uitgepakt. De CD 'Time will heal our senses' is nu het tweede album van de vernieuwde Di-Rect, zeg maar Di-Rect 2.0. Iets wat door Spike niet zo gezien wordt, hoewel de andere 'oude' leden er wel zo over denken. Het geeft te denken over hoever de nieuwe Di-Rect van de oude af ligt. De nummers zijn zogezegd volwassener, en de verschillende lagen in de nummers maken dit album al meteen een van de betere van de band, zo niet het beste. Met de intro's met kleine experimentjes in voornamelijk de intro's worden de zintuigen flink geprikkeld, dus in dat opzicht klopt de titel van de plaat wel. Deze plaat heeft nog meer dan 'This is who we are' die harmonieuze koortjes op de achtergrond en persoonlijk vind ik dat je dat veel te weinig hoort. +1 Dus voor diegene die dit in de band heeft gebracht.'The Chase' is al veelvuldig gedraaid en dat is niet onterecht. Het nummer is een mooie samenvatting van de nieuwe cd: stevig, sterke teksten en volwassen. 'Holiday' trekt wat richting de melancholische dromerige stranden. Het synthesizergeluid dat dweemt op de achtergrond haalt gevoelens naar boven van late zonsondergangen op een breed strand met dansende mensen rond een kampvuur. Dat vakantiegevoel weet de band met het nummer perfect te verwoorden en zou over een half jaar wel eens de laatste single van het album kunnen worden. Qua albumopbouw zelfs zo perfect opgevolgd door 'Shadows of the night' dat het gehele album zelfs een beetje richting een rockopera (nogmaals?) of conceptalbum gaat. Goed, hiervoor had wel wat meer samenhang moeten worden gecreëerd, maar het geeft de groei aan van de band die ooit begon als groepje ruige 17-jarigen. De stevige punkrock van weleer is er vrijwel helemaal uit bij Di-Rect, en ondanks dat dit het zesde studioalbum is, lijkt het nogmaals duidelijk meer op een tweede van een band die niets meer heeft te maken met de Di-Rect van Tim Akkerman. Een nummer als 'Broken' is zelfs misschien het meest gevoelige nummer dat de band ooit schreef, en oh, daar weer die heerlijke Synthesizer-koortjes. De titeltrack als afsluiter is dan ook weer perfect gekozen. Opzwellend, bombastisch, en nog eventjes al die experimentjes er doorheen gooien. Maar dan wel net precies dat het kan, als ware het Pink Floyd. Klasse!
Geschreven door Norman v/d Wildenberg
Bron: www.maxazine.nl
Gepubliceerd op Muziekwereld: 26 november 2011
|
|