Debra Power - Even redheads get the blues   (Waardering Muziekwereld) 8

Debra Power - Even redheads get the blues

De uit Canada afkomstige Debra Power heeft met “Even Redheads Get The Blues” haar debuut album uitgebracht. Laat ons maar direct met de deur in huis vallen: het is een fantastische plaat geworden. De roodharige artieste is een formidabele zangeres, songwriter èn dito pianiste. Muziek zat haar blijkbaar in de genen want pa was een bandleider die vooral Big Band muziek in goede banen hielp te leiden. Zelf studeerde ze piano in haar jeugdjaren en vervolmaakte haar stembereik aan de Memorial University of Newfoundland. Het is in die periode dat haar eerste ervaringen opdeed met Rock ‘n’ Roll en R&B bands. Intussen is ze al uitgegroeid tot een gerenommeerde bluespianiste die bijvoorbeeld Southern Alberta vertegenwoordigde op de de International Blues Challenge in Memphis waar ze halve finaliste werd. Voordien was ze ook al gelouterd met de CBMA Award als 'Keyboard Speler van het Jaar'.

Tien nummers op deze uitgave, allen van de hand van Debra en allen zondermeer uitstekend. Al van bij opener “Streets Of Heaven” is het duidelijk dat deze artieste meer dan doorsnee kan genoemd worden. Ze heeft een sublieme stem die zowat het midden houdt tussen Beth Hart en Eden Brent. Het is uiteraard niet toevallig dat we deze twee namen aanhalen, ondergetekende is zwaar fan van beiden, want behalve de stem zijn het ook en misschien vooral haar nummers die al vanaf de eerste beluistering boeiend blijken te zijn 

Je kan het dan misschien als klassieke bluessongs gaan bestempelen, nu eens rampetampeblues dan weer pakkend traag maar allen, het weze herhaald, bijzonder hoogstaand. Er zit een vleugje geloof in sommigen van haar teksten maar de manier waarop zij haar overtuiging brengt getuigt van uitzonderlijk talent. De songs variëren van kruiding van Boogiewoogie, New Orleans, Rock naar een tikje Gospel maar allen stevig in de Blues geworteld. Enkel afsluiter “Wish I Was A Child Again” valt niet onder deze noemer te noteren maar het lied zelf is van zo een ongekende schoonheid dat het op zijn minst degelijke airplay zou verdienen op de betere radiozenders.

De muzikanten die haar omringen hebben duidelijk talent en besef dat de spotlights op Debra dienen gericht te worden maar ze zijn allen zo verdomd sterk bezig dat ze mede verantwoordelijk zijn voor het hoge niveau van de plaat. Mike Clark bijvoorbeeld heeft een sublieme bijdrage op sax op de aftrapper en zijn solo halverwege het nummer is wonderlijk maar het pleit voor de man dat hij nadien zich beperkt tot sublieme ondersteuning. De nummers zijn, meestal, levenservaringen. Debra weet die boeiend neer te zetten en vooral de verwijzing naar haar zuster in het titelnummer hebben we bewonderend op glimlach onthaald.

In het aangehaalde slotnummer mijmert ze over haar jeugd en de geschiedenis die zich herhaalt met haar dochter. Het is een briljant einde van een schitterend debuut. De dame zingt en speelt aangrijpend. Als ze vocaal uithaalt blijft ze ongelooflijk helder klinken. Haar toetsenwerk is fenomenaal en haar songwriting hoogstaand. Hoeft het nog gezegd dat wij deze plaat bijzonder aanraden aan de liefhebbers van de geciteerde bluesartiesten?

Auteur: Luc Meert

Bron: www.rootstime.be

 

Gepubliceerd op Muziekwereld: 23 april 2016

Listen tracks

Video

Website

 

Terug naar Hoofdindex