Darlingside - Extralife (Waardering Muziekwereld) 9

Darlingside - Extralife

Het wordt zo stilaan tijd dat we in deze kolommen wat aandacht besteden aan dit kwartet uit Boston. Een dik jaar geleden waren ze te gast in de Eeklose N9, een zaal waar ze altijd de vinger aan de pols houden en hun tijd geregeld ver vooruit zijn en het lichtjes euforische concertverslag van toen prijkt weliswaar nog altijd op onze website, maar het was wachten tot hun nieuwe (vijfde, als je de ep’s meerekent) plaat om nog eens wat over de nieuwe Crosby, Stills & Nash te kunnen schrijven.

Soit, dat euvel wordt bij deze weggewerkt en dat is niet meer dan normaal, want deze plaat behoort tot het strafste wat je op vocaal gebied kunt horen. Daarmee heb ik niet gezegd dat de vier heren a cappella hun waar aan de man brengen, maar, hoe je ’t ook draait of keert, het is een feit dat het vooral hun fenomenale samenzang is, die de aandacht trekt. Je denkt daarbij aan The Beach Boys, je denkt aan vroege Simon & Garfunkel en eventueel zelfs aan Mumford & Sons, maar steevast zijn het artiesten met geweldige stemmen, die je als referentie gaat gebruiken en dat heeft zo zijn redenen. Darlingside gebruikt weliswaar gitaren en banjo en viool, maar de instrumenten zitten doorgaans behoorlijk ver in de mix weggestopt, zodat je, graag of niet, bij de stemmen terecht komt en die zijn nergens minder dan indrukwekkend. Bij sommige huisgenoten, kwam deze plaat als gedateerd en zweverig over, maar daar ben ik het allerminst mee eens. Deze heren kunnen ongelooflijk mooi zingen, schrijven songs, die je weliswaar al snel kunt mee neuriën, maar die duidelijk geen eenvoudige popdeuntjes zijn. Nee, dit vergt best wel wat inspanning van de luisteraar, tenminste, als je iets onder het oppervlak wil gaan luisteren. Neem nu bijvoorbeeld Indian Orchard Road, dat begint met een paar trompetnoten en gaandeweg openvouwt tot een mini-symfonietje, compleet met discrete strijkers, die, naarmate het nummer vordert, een ietsje meer de schijnwerpers opzoeken…ik vind dat simpelweg prachtig. Bij mij komt dat over als een weldadige muzikale douche, die ik keer op keer met veel graagte over me heen laat komen. Of neem Futures, waarvan u de clip ingesloten vindt; die gitaarintro neemt je onverbiddelijk mee naar de jaren ’60 en Simon & Garfunkel, tot een eenzaam vioollijntje de overgang inluidt en je, qua sound, onmiskenbaar terug in de 21ste eeuw brengt. Eschaton heeft dan weer een heel leuke bliepjes-lijn en, waar de titel eigenlijk “eindtijd” of “einde der tijden” of “het laatste” betekent, handelt de tekst over het schrijden der dagen/het leven, dat gestaag heen vliedt. Mooi spul allemaal, maar vooral: deze songs maken deel uit van een ongemeen straffe plaat waar je veertig minuten lang rimpelloze en tijdloze schoonheid geserveerd krijgt. Dit hoort ook thuis op onze grotere podia, durf ik denken….

Auteur: Dani Heyvaert

Bron: www.rootstime.be

 

Gepubliceerd op Muziekwereld: 10 mei 2018

Listen tracks

Video

Website

 

Terug naar Hoofdindex