Dana Gillespie - Cats' meow  (Waardering Muziekwereld)

Dana Gillespie - Cats' meow

1973 was het en de hoes van haar LP ‘Weren’t Born a Man’ liet geen twijfel bestaan over de juistheid van de titel. Een eyecatcher, was het, to say the least… De credits logen er ook niet om. Muzikanten als Pat Donaldson (Fairport Convention/Sandy Denny), Rick Wakeman (Yes) en Ray Cooper (Elton John) speelden mee. Als klap op de vuurpijl bleek dat Mick Ronson en Bavid Bowie een aantal nummers hadden geproduceerd. Alle reden dus om die LP die nota bene in de uitverkoopbak stond, op de gok te kopen.

Thuis gekomen bleek Dana Gillespie er niet alleen ‘Ooh La La’ uit te zien, maar ook zo te klinken. Een prachtige en intrigerende plaat met een forse dosis sensualiteit die, in ieder geval in Nederland, niet aansloeg. Na een paar platen ben ik haar uit het oog verloren. Nu, tientallen albums later, is er ‘The Cat’s Meow’ en is Gillespie na haar periode van sensuele glamrock al jarenlang een zeer productieve bluesdiva. Veel van haar muziek heeft altijd een element van spelen/koketteren met haar vrouw-zijn in zich gehad.

Albums hadden titels als ‘Blue Job’, ‘Hot Stuff’ en ‘Below the Belt’ en nummers heetten ‘Really love the man’, ‘No tail to wag’, ‘One hour mama’ en ‘Empty bed blues’ (Bessie Smith). Gillespie heeft in haar werkzame leven bergen werk verzet, want naast haar werk als bluesmuzikant heeft ze in films, toneelstukken en musicals (o.a. Maria Magdalena in Jesus Christ Superstar) gespeeld. Een harde werker en een artistieke duizendpoot.

‘Cat’s Meow’ laat een ervaren en rijpe zangeres horen, begeleid door een professionele band; de muziek manifesteert zich met groot gemak in het grensgebied tussen blues en croonen. Alles is tot in de puntjes verzorgd: zang, composities, begeleiding, opname, alles klopt en is soepel en geolied. Misschien zit daar wel het minpuntje: van mij mag het minder voorspelbaar zijn, op gezette tijden meer schuren en meer doorleefd zijn. Het is perfecte blues voor de late avond, samen op de bank.

En hoe staat Dana tegenwoordig in het leven? Het eerste nummer, ‘Cat’s Meow’, begint nog wel met een aandoenlijk kroelende poes, maar verderop blijkt dat ze peace of mind gevonden heeft. ‘Love Matters’ (jazzy swingend), ‘Eternaly Yours’ (“No more a rebel, but I do have a cause”) laten een soepel swingende Gillespie horen die content is met haar leven en haar leeftijd, misschien ook wel dankzij de oosterse religie die ze belijdt.

Toch zou ik wel eens willen weten wat er gebeurt als Gillespie met nummers van bijvoorbeeld Tom Waits en Leonard Cohen aan de slag gaat en de productie in handen van Rick Rubin komt. Het zou kunnen zorgen voor onverwachte wendingen in haar muzikale aanpak en zou de intensiteit van Gillespie’s muziek zeer ten goede komen. De (zelf?)censuur mag dan ook in de prullenbak. In ‘Hands of Hope’ zingt ze “You won’t find me freaking when I run out of dope” terwijl het tekstboekje braaf vermeldt: ‘I Won’t be taking more than I can cope’…

Auteur: Fons Delemarre

Bron: Blues Magazine

Deeplink: http://www.bluesmagazine.nl/recensie-dana-gillespie-cats-meow/

 

Gepubliceerd op Muziekwereld: 25 oktober 2014

Listen tracks

Video

Website

 

Terug naar Hoofdindex

 

Free counter and web stats