Cristina Branco - Fado tango (Waardering Muziekwereld) 8½
Ieder land heeft recht op zijn eigen weemoed; New Orleans heeft zijn blues, in Amsterdam bezingen wij ‘die mooie Wester’, Argentinië heeft zijn tango, Frankrijk viert ‘La Mer’ en ‘Les Feuilles Mortes’, Griekenland de rembetiko en Portugal heeft zijn fado’s. Alle stijlen hebben als overeenkomst dat ze een diep verlangen, een weemoed, verbinden aan een plek. Een tango op de Bund in Shanghai is mooi maar zal je altijd weer meenemen naar de kroegen en de havens van Buenos Aires. Wie het gevoel universeel weet te maken, de weemoed en het verlangen plaatsloos zonder de eigenheid te verliezen, heeft iets schier onmogelijks verricht. Fado/Tango zit daar heel dicht tegenaan. De stem van Cristina Branco gaat moeiteloos over van Portugees naar Frans en Spaans en ze vermijdt de valkuil dat ‘dramatisch’ staat voor weemoed. De begeleiding is subtiel, nergens over the top. Aanwezig, maar nergens op de voorgrond. De cd zit vol verrassingen. Dos Gardenias, de bolero die bekendheid heeft gekregen door de uitvoering van Ibrahim Ferrer, verwordt tot een zachte tango. Talves klinkt als een klassieke fado, maar de nadruk op de accordeon maakt het tot een ballade, gezongen aan de havenkant, vol spijt over wat was en behoefte aan wat gaat komen. Er is een periode dat Branco stuurloos ronddoolde in het genre singer-songwriter. Met Fado/Tango (en overigens ook de vorige cd’s Abril en Kronos) geeft ze richting aan haar kunst; een zangeres die ooit begon met fado zingen en die kwaliteit geraffineerd verwerkt in haar nummers.
Philip Nijman
Bron: www.popmagazineheaven.nl
Gepubliceerd op Muziekwereld: 23 juli 2011
|
|