Codeine Velvet Club - Codeine Velvet Club (Waardering Muziekwereld) 8½
Het gelijknamige debuut album van Codeine Velvet Club, het nieuwe project van The Fratellis zanger Jon Lawler en jazz-zangeres Lou Hickey, sprankelt en zit vol met glitter en glamour. Met een sound dat sterk doet denken aan jaren vijftig jazzclubs en James Bond filmscores, valt er weinig van de springpop van The Fratellis meer te herkennen. Gelukkig maar, want deze band verdient een eigen gezicht. De stemmen van Lou en Jon vormen een perfect contrast. Haar zoete stem en zijn ruwe tonen zorgen voor verrassend mooie harmonieën. Het album maakt een spetterende start met Hollywood, waarin een waar vioolorkest niet mag ontbreken. In het tweede nummer, Vanity Kills, tevens de debuut-single, komt Lou’s stem beter tot zijn recht. Bijzonder aan het album zijn de nummers met wisselende ritmes, zoals Time. Hierdoor worden de nummers niet saai, en blijven ze verrassend. Ook de onverwachte melodie veranderingen in The Black Roses hebben een dergelijk effect. Het daaropvolgende Little Sister komt het dichtste bij het geluid van The Fratellis, mocht je de vergelijking toch willen maken. Dansen ga je er in ieder geval van. Nevada is een nummer dat zo ontzettend melancholisch aanvoelt dat je bijna zou denken dat het op een ander album hoort. De samenzang en de melodische symfonie maken het tot een dromerig geheel. Een muzikaal hoogtepuntje. Dat zanger en zangeres elkaar perfect aanvullen blijkt uit Reste Avec Moi, hij een zin, zij een zin, hee, samen een zin. Daarna volgt weer een stamper: I Would Send You Roses. Het eerste couplet wordt na het refrein gewoon een tweede keer gezongen, maar op een of andere manier doet dit niets af aan de kwaliteit van het nummer. Sommige nummers zijn blijkbaar gewoon gemaakt om op te dansen. In de trant van Everybody Needs Somebody van de Blues Brothers. Wat betreft de opbouw van het album zit het ook wel goed, want het vrolijke dansen wordt weer opgevolgd door een ietwat dramatisch, mysterieus maar opzwepend schouwspel genaamd Like A Full Moon. De officiële afsluiter Begging Bowl Blues is een haast kneuterig maar toch gezellig walsje, waarin we niets meer mogen vernemen van zangeres Lou, maar waarin Jon toch maar weer eens bewijst dat hij goed is in het schrijven van aanstekelijke melodieën. Dat hij graag naar The Beatles luistert is te horen aan dit nummer, want het heeft wel iets weg van Paul McCartney’s ‘We All Stand Together’, maar dan zonder kikkers en met wat meer gitaar. Als het album hiermee was gestopt was het goed geweest, maar de luisteraars krijgen nog een toefje slagroom toe. Bonustrack I Am The Resurrection is een cover van The Stone Roses, een band die in de UK populair was, maar die in Nederland niet zoveel bereikt heeft. Desalniettemin een fijne extra track, wel wat lang, maar hij knalt er zo lekker uit dat het de moeite waard is om hem helemaal af te luisteren!
Bron: http://speakerheadz.com/codeine-velvet-club-verrassend-goed-debuut/
Gepubliceerd op Muziekwereld: 25 februari 2010
|
|