Bugge Wesseltoft - Somewhere in between  (Waardering Muziekwereld)

Bugge Wesseltoft - Somewhere in between

Zeggen dat de Noorse pianist Bugge Wesseltoft belangrijk is voor de hedendaagse Europese jazz, is een bewering in de orde van “Lionel Messi is geen slechte voetballer”. Immers, sinds hij dik twintig jaar geleden met zijn “New Conception of Jazz”-reeks begon, is Wesseltoft simpelweg niet meer weg te denken uit ons muzikale landschap en was hij menigmaal de baanbreker, waar vele anderen graag hun kompas op richtten.

Ik heb er geen idee hoeveel platen er in die twintig jaar van de man uitkwamen, maar het komt mij voor dat hij betrokken was bij zowat alle belangrijke evoluties die de jazz sinds medio jaren ’90 van vorige eeuw doormaakte. Omdat een mens op gezette tijden ook eens achterom moet kijken en omdat niet iedereen op hetzelfde tijdstip aan de start stond - wegens nog niet geboren of nog niet met jazz bezig…-, is er nu een machtig mooi uitgegeven dubbel-cd uit, die als ondertitel “20 Years, 20 Songs” draagt. Daarop geeft Bugge een soort samenvatting van zijn carrière: twee keer tien songs, sommige onuitgegeven, een paar van de hand van anderen en een flink aantal heropnames van dingen van vroeger, allicht om het levende karakter van muziek in het algemeen aan te geven, of om te bewijzen, voor zover nodig, dat een lied mee kan evolueren met zijn maker. Wesseltoft was als één van de eersten betrokken bij de cross over, die de jazz maakte naar de elektronische muziek, via zijn “New Conception of Jazz”. Hij werkte heel vaak samen met Sidsel Endresen, zowat de meest veelzijdige jazz zangeres van haar generatie (en tussen haakjes, ook al afkomstig van het Trondheim Conservatorium), hij ging op onderzoek naar andere vormen van wereldmuziek, improviseerde met klassieke en folkthema's en maakte zich heel wat elektronische muziek eigen.

Met zo’n erelijst kan je voor de dag komen en dat is precies van Wesseltoft doet op deze dubbele plaat: trots achterom kijken, zonder echter achterover te leunen: wat herwerkt moest worden, wérd ook herwerkt, zoals bijvoorbeeld Yoçu Might Say dat oorspronkelijk van Sharing uit 1998 afkomstig is, maar hier een compleet nieuwe lezing krijgt, net zoals dat het geval is met opener Existence van diezelfde plaat, met Hope, oorspronkelijk uit Film Ing uit 2004, met Hands uit Playing van 2008 en Yoyk en Wy uit IM van 2006. Eén nimmer uitgegeven track is er: Sender uit 2013 en covers van Round Midnight van Monk en How High The Moon, de klassieker van het duo Nancy Hamilton/Morgan Lewis, dat meer dan tweehonderd versies kent en opgenomen werd door letterlijk iedereen, die binnen de jazz iets betekent. De samenstelling van deze dubbelaar is heel evenwichtig en erkent expliciet het belang van elke fase, elke plaat uit de voorbije twintig jaar. De ene luisteraar zal een voorkeur hebben voor het werk met Mari Boine, de ander zal de samenwerking met Schwarz verkiezen en nog een derde, zoals ondergetekende, is helemaal weg van de songs met Sidsel Endresen. Ik vind You Might Say dan ook het hoogtepunt van een reeks van twintig hoogst beluisterbare en belangwekkende composities.

Bugge Wesseltoft is niet minder dan een Instituut en verdient dus alle lof en erkenning. Zo’n vermeld overzicht kan alleen maar bijdragen tot het in stand houden van dat instituut en het is echt een uitgelezen koopje om mensen, die de man en zijn muziek nog niet zouden kennen, bij de les te brengen! Elke eurocent meer dan waard, zeker weten!

Auteur: Dani Heyvaert

Bron: www.rootstime.be

Deeplink: http://www.rootstime.be/index.html?http://www.rootstime.be/CD%20REVIEUW/2017/MEI1/CD59.html

 

Gepubliceerd op Muziekwereld: 1 juli 2017

Listen tracks

Video

Website

 

 

Terug naar Hoofdindex