Buddy Guy - Living proof (Waardering Muziekwereld) 8½
Vele jaren is hij er al, en staat
bekend als een gevestigde orde in het blues firmament. Buddy Guy, geboren in
Lettsworth-Louisiana -1936, die in de jaren zijn bandjes in baton Rouge
formeerde, en vandaar uit naar Chicago vertrok. Zijn grote inspiratiebron was
Muddy Waters, en qua spel heeft hij invloeden van Clapton, Stevie Ray en Jimi
Hendrix (of liever gezegd andersom: zij hebben invloeden van Buddy!). In 1957
maakt hij in Chicago deel uit van de vroeger Chicago blues, en heeft menig album
gemaakt toen, en doet dat eigenlijk nog steeds kan ik u zeggen. Natuurlijk, een
boel oud gedienden zijn er niet meer, en Buddy is dus ook één van de laatste der
Mohikanen denk ik. Het jaar 2005 bezorgde hem een plaats in de Hall Of Fame.
Buddy Guy is niet zomaar een bluesgitarist, want hij speelt ook veel
rockinvloeden en mengt dat tot zijn eigen sound, zonder de essentie van de
bluesmuziek te verliezen. Verbazend knap, als je bedenkt dat de man inmiddels 74
jaar oud is. Elke keer verrast Buddy Guy ons met vernieuwende elementen in de
muziek, en staat bekend bij het publiek en collega’s als een hele grote act, die
vooral live niet te evenaren is. De expressie en variatie van Buddy zijn live
ongekend, met daarbij een vreselijk goede band. Het nieuwe album laat een Buddy
zien, die terug gaat in de tijd, en zijn inspiratiebronnen eert. Het album is
naar mijn idee erg persoonlijk en dat klinkt in alle nummers door kan ik je
zeggen. De sound is rauw, grillig, maar heel erg eerlijk. Op dit album Living
Proof, de titel had naar mijn idee niet beter kunnen zijn, bewijst hij zijn
gelijk. Het album opent heel erg sterk meteen al met de track 74 Years Young.
Het nummer begint als een soort van Mississippi blues, die over gaat in een
dreigende bluesrocker van heel hoog formaat. De tekst says it all en dus
statements op en top, en zijn gitaarspel isgewoon weergaloos. Als je deze
track achter je kiezen hebt, weet je wat dit album gaat brengen, namelijk veel
expressief geluid in zang, en gitaarlicks. Dan Thank Me Someday, een weergaloos
bluesnummer met een Hendrix Voodoo Child feel erin, waarin hij zijn vroegere
tijd etaleert wat betreft oefenen op de gitaar en het ongenoegen wat het gaf bij
andere mensen. Dan On The Road, een funky rock getint bluesnummer, met heerlijke
blazers er in en weer die felle gitaarloopjes. Het swingt als een trein.
Vervolgens krijgen we een bijzonder duet met The King Of The Blues, juist B.B.
King dus , wat vooral erg goed uit pakt mag ik zeggen. Mooie ballade is dit. De
volgende track is een slow blues van zeer hoog kaliber en noemt zich Key Don’t
Fit, wat net zo gemakkelijk Red House had kunnen zijn qua tekst. Dan de
titelsong een Rocking Blues ala Stevie dus, en hoe vooral. Carlos Santana meldt
zich in het volgende stuk, getiteld Where The Blues Begins. Dit is een nummer
dat latin, jazzy stuff laat horen, met een mooie melodielijn in de vocals
vooral. Het nummer luistert heerlijk weg en is eigenlijk ook een beetje rustpunt
op het album, hoewel de solo’s je wel om de oren vliegen hoor. Dan volgt er een
rockachtig nummer en vervolgen een uitstekende ballade die het midden houdt
tussen soul en gospel met prachtige samenzang. Dan Chicago Blues op en top in
Let The Door Knob Hit Ya, fantastisch gewoon, en absoluut één van de highlights.
Het nummer Guess What is weer een droom van een slow blues met zo'n heerlijk
Hammond en een Buddy die werkelijk flink tekeer gaat op de snaren . Afsluiter
instrumental Spanky laat de funky en rockin´ groove nog even horen om er
vervolgens en echt feestje van te maken.
Conclusie: BB en Carlos mogen dan meedoen op dit album, maar het is vooral Buddy
Guy zelf die je helemaal gek maakt. Heel erg goed gewoon en misschien wel één
van de beste albums van dit jaar. Kopen dus, wat een kanjer is dit.
Tekst: Frans van Engelen
Bron: www.bluesmagazine.nl
Gepubliceerd op Muziekwereld: 27 november 2010
|
|