Tom Waits

 

Legendarische Amerikaanse zanger, pianist, componist en acteur die in zijn songs met zijn kenmerkende schorre stem de wanhoop en ontmoediging van mensen uit de zelfkant van de maatschappij illustreert. Waits combineert hierbij een documentaire stijl met een juiste hoeveelheid humor en cynisme.
Zijn jeugd brengt Tom Waits door in San Diego, waar hij zichzelf bij de buren piano leert spelen. Tijdens zijn studies in Los Angeles neemt hij als bijverdienste de job aan van portier in de nachtclub The Heritage. Hier begint hij de conversaties van de klanten te noteren en vormt ze om tot songteksten. Waits speelt vanaf dan in kleine clubs zoals 'The Troubadour' waar hij in '71 ontdekt wordt door manager Herb Cohen.
In '73 verschijnt zijn debuutalbum 'Closing Time', dat door critici zeer wordt geprezen. Terwijl Waits op deze plaat nog klinkt als een traditionele singer-songwriter, evolueert hij vanaf zijn tweede langspeler naar een levendiger, jazzgericht geluid. Vanaf '74 sluiten de teksten van de zanger aan bij de Beat-poëzie en laat hij ze begeleiden door een jazztrio, een in alcohol gedrenkte piano of een uitgebreider orkest. Waits wordt de verteller bij uitstek van het nachtleven. Hij weet het in alcohol verdronken liefdesverdriet van mislukkelingen zowel zeer gevoelig als met een komische noot te illustreren.
Na 'One from the Heart', de romantische soundtrack voor de film van Francis ford Coppola waarmee Waits voor een Oscar wordt genomineerd, tekent de troubadour in '83 voor Island Records. Dit label brengt datzelfde jaar het meesterwerk 'Swordfishtrombones' uit, twee jaar later gevolgd door het even voortreffelijke, maar toegankelijkere 'Rain Dogs'. Vanaf het midden van de jaren '80 vermindert de kwantiteit van zijn muzikale productie echter aanzienlijk, mede door de uitbouw van zijn carrière als acteur. Zo verschijnt hij in 'Rumble fish' en 'The Cotton Club', twee films van Coppola, en maakt hij in '86 zijn theaterdebuut in 'Frank's Wild Years', een musical die hij met zijn echtgenote Kathleen Brennan heeft geschreven en waarvan de muziek in '87 op plaat wordt uitgebracht. Waits is de volgende jaren ook nog te zien in onder andere 'Ironweed', 'The Fisher King' en 'At Play in the Fields of the Lord'. In '92 maakt hij voor Jim Jarmusch de soundtrack van diens film 'Night on Earth' en wint hij een Grammy Award voor zijn schitterende album 'Bone Machine'.
Een jaar later neemt Tom Waits de muziek op van 'The Black Rider', een musical die hij in '90 samen met auteur William Burroughs heeft geschreven, en scoort hij nog een hitje met 'Jesus' Blood never Failed Me yet', een compositie van Gavin Bryars. Dat jaar is hij ook nog op het witte doek te zien in Robert Altmans 'Short Cuts'. In de daaropvolgende jaren kijkt men reikhalzend uit naar een nieuw album van Waits. Tevergeefs, want hij levert in '96 enkel een bijdrage van twee songs aan de soundtrack van 'Dead man walking'. In het voorjaar van '99 verschijnt dan toch het langverwachte en bijzonder sterke 'Mule variations'.