Tears For Fears

Lange tijd een duo (Orzabal en zanger/bassist/ toetsenist Curt Smith) dat begin jaren tachtig met de Britse synthipop-golf mee omhoog komt, maar later in gevarieerder uitrusting wereldfaam bereikt. Orzabal (voluit: Orzabal De La Quintana) en Smith ontmoeten elkaar in ’74 op school in het Zuidengelse Bath. Samen met zanger Pete Byrne en toetsenman Rob Fisher - die later als het synthesizerduo Naked Eyes twee niet onaardige albums afleveren, waarna Fisher naam maakt in het Top 40-duo Climie Fisher - formeren ze de band Neon, die slechts een kort leven beschoren is. Nadat Orzabal zijn geluk heeft beproefd in een folkduo, wordt hij in ’78 met Smith herenigd in de kaleidoscopische formatie Graduate. Powerpop en ska, gestoken in een trendy arrangement, vullen het krakkemikkige Acting My Age dat, samen met een obscure hit in Spanje, als enig wapenfeit rest wanneer de band begin ’81 wordt ontbonden. Als Tears For Fears maakt het tweetal, geholpen door synthesizer en ritmebox, echter snel faam met het singleskwartet Suffer The Children, Pale Shelter, Mad World en Change, alle vier terug te vinden op "THE HURTING", een fraaie plaat vol melancholieke popsongs in vernuftige arrangementen. De tekstuele thematiek is, evenals de groepsnaam, geďnspireerd door de ‘primal scream’-theorie van de Amerikaanse psychotherapeut Arthur Janov. Zowel op de plaat als live wordt het tweetal enige tijd bijgestaan door drummer Manny Elias en toetsenist Ian Stanley. De singles The Way You Are en Mother’s Talk, met geluidseffecten uit de elektro-trukendoos, zijn wat minder geslaagd, maar "SONGS FROM THE BIG CHAIR" is een toonbeeld van geavanceerde studiotechniek en bevat opnieuw pakkende en niet alleen op de commercie gerichte songs, hoewel Scout en Everybody Wants To Rule The World beide een nummer 1-notering in de Verenigde Staten halen. "SONGS FROM THE BIG CHAIR" slaagt er zelfs in vijf weken de eerste plaats in de Billboard-albumlijst te bezetten. Na een paar jaar in de studio te hebben doorgebracht, waarbij veel opnames worden weggegooid, komt Tears For Fears terug met "THE SEEDS OF LOVE". Daarop worden Smith en Orzabal geassisteerd door onder anderen Phil Collins, Jon Hassell en de zwarte zangeres Oleta Adams, die schittert op de tweede van de plaat getrokken single Woman In Chains. "THE SEEDS OF LOVE" is beduidend meer geďnstrumenteerd dan zijn beide voorgangers, terwijl de veelheid van gehanteerde stijlen even divers is als de tekstuele inhoud van de songs. De invloed van de Magical Mystery Tour-periode van The Beatles is duidelijk hoorbaar, maar de muziek bevat ook soul-, jazz- en rock-elementen.Tears For Fears onderneemt een grootscheepse wereldtournee, die door Philips wordt gesponsord. Adams, die ook meegaat op tournee, maakt de door Orzabal gecoproduceerde soloplaat Circle Of One, waarop acht merendeels rond haar pianospel geconcentreerde nummers staan, die gestalte krijgen in een instrumentale cocktail van gospel, r&b, soul, jazz en funky stuff. De alt van Adams weet hierbij zowel een sfeer van intense intimiteit als uitbundige spontaniteit op te roepen. Van Tears For Fears zelf verschijnt twee jaar later de singles-compilatie "TEARS ROLL DOWN (GREATEST HITS 82-92)", dat bedoeld is om de verliezen te compenseren die zijn ontstaan door de exorbitant hoge studiokosten van "THE SEEDS OF LOVE". Hardnekkige geruchten dat de relatie tussen Roland Orzabal en Curt Smith ernstig is verslechterd worden bewaarheid als Orzabal de rechten op de naam Tears For Fears koopt en Smith besluit een solocarričre te beginnen. Bij de release van "ELEMENTAL" verklaart Orzabal in interviews dat Smith eigenlijk al vanaf "SONGS FROM THE BIG CHAIR" nauwelijks meer bijdroeg aan het creatieve proces. "ELEMENTAL" klinkt inderdaad precies als Tears For Fears en biedt opnieuw kwaliteitspop van een hoog niveau, opgenomen in Orzabals huisstudio, Neptune’s Kitchen, en gemaakt met hulp van Alan Griffiths en Tim Palmer. Door Orzabals drukke bezigheden heeft hij geen tijd om het tweede album van Oleta Adams te produceren. Dat wordt nu gedaan door Stewart Levine. Evolution valt een beetje tegen in vergelijking met haar debuut, maar bevat in de vorm van de single I Just Had To Hear Your V oice wel een hit. Het solodebuut van Curt Smith, "SOUL ON BOARD", dat een paar maanden later verschijnt, bevat slappe MOR, waarbij een overdaad aan sessiemuzikanten Smiths gebrek aan artistieke persoonlijkheid moet verhullen.

 

Terug naar Hoofdindex