Split Enz
Nieuw Zeelandse new wave band die in Nederland bekend is van de singles ‘I Hope I Never’ en ‘Message To My Girl’. Uit Split Enz ontstaat later de band Crowded House{/l}
Split Enz wordt
in 1972 opgericht in Auckland, Nieuw Zeeland door zanger/gitarist Brian Timothy
Finn en zanger/pianist Phil Judd. Verder bestaat de band uit Miles Golding
(viool), Mike Howard (fluit) en Mike Chunn (bass). De band maakt zeer
experimentele muziek en brengt in 1973 de single ‘For You/Split Ends’ uit. Na
een korte promotietour stapt Miles Golding uit de band om in Londen te gaan
studeren. De groep wordt uitgebreid met drummer Geoff Chunn, gitarist Wally
Wilkinson en saxofonist Rob Gillies.
De band gaat weer touren, maar zonder Phil Judd, die van mening is dat de muziek
te complex is om live te spelen. Judd blijft thuis om aan nieuw materiaal te
schrijven terwijl de rest van de band gaat touren. De band komt uiteindelijk in
het programma New Faces, een talentjachtshow op de Nieuw Zeelandse televisie. De
band wordt uiteindelijk tweede maar krijgt wel een hoop bekendheid. Keyboard
speler Tony (Eddie) Rayner komt bij de band en de groep besluit de naam te
veranderen van Split Ends naar Split Enz.
De band besluit weer te gaan touren, maar in plaats van de gewone zalen richten
ze zich op theaters. De show is erg visueel met veel kleurrijke, vreemde
kostuums en rare haardossen. Tijdens de tour wordt kostuumdesigner Noel Crombie
officieel een bandlid, en wordt Geoff Chunn vervangen door Paul Crowther en
stapt Rob Gillies uit de groep.
In 1975 gaat de band naar Australië waar ze 9 maanden touren en uiteindelijk een
platencontract bij Mushroom Records tekenen. Binnen 2 weken heeft de groep hun
debuutplaat Mental Notes opgenomen. De band is echter niet erg tevreden over het
album wat niet zo goed klinkt als dat ze hadden gewild. Dit komt mede door een
niet goed meewerkende producer en de onervarenheid van de band. Het album haalt
uiteindelijk de onderste regionen van de Nieuw Zeelandse en Australische
albumlijsten. De band ontslaat gitarist Wilkinson en saxofonist Rob Gillies komt
weer terug.
In 1976 komt een in Engeland opnieuw opgenomen versie van Mental Notes uit. De
band verandert weer de samenstelling, vlak voor de Amerikaanse tour. Drummer
Crowther wordt vervangen door Mal Green. Judd stapt tijdens de tour uit de band
omdat hij niet tegen het ongeďnteresseerde publiek en de vele promotionele
verplichtingen kan. Chunn stapt 2 maanden later op. De Engeland besluit in
Engeland haar zaakjes weer op orde te brengen Judd wordt vervangen door Tim
Finn's broertje Neil en ook bassist Nigel Griggs voegt zich bij de band. Tim
Finn stapt naar voren als frontman en besluit de groep uit de extreme ‘arty’
alternativiteit te leiden. Dit is voor het eerst te horen op het album
Dizrhythmial, wat de groep in Australië een gouden plaat oplevert. Dit succes is
helaas geen garantie voor een platencontract, want als de band in 1978 gedropt
wordt door hun platenlabel en ook boekingen voor optredens lopen terug.
Gillies wordt ontslagen en Judd komt voor een korte tijd weer terug om wat te
schrijven, maar hij vertrekt al snel weer omdat hij zich niet in de nieuwe
richting van de band kan vinden. De band krijgt een subsidie van de Nieuw
Zeelandse Kunst stichting en met dit geld boeken ze een studio en nemen 28
nummers op in een kleine 5 dagen. Deze opnames werden opnieuw ingespeeld voor
het album Frenzy. In 1979 komt het volgende album van de band uit, True Colours.
De single ‘I Got You’ zorgt uiteindelijk voor de echte doorbraak, de single en
het album komen beide op 1 en het album gaat 200.000 keer over de toonbank in
Australië. Door dit succes krijgt de band een internationale platendeal en
scoren ze ook in andere landen goed, in Canada behalen ze zelfs platina.
Het volgende album komt in 1981 uit onder twee verschillende namen. In Australië
en Nieuw-Zeeland komt het album uit onder de naam Corroborree en in de rest van
de wereld heet het album Waiata. Het album scoort niet echt geweldig, maar de
single ‘I Hope I Never’ behaalt wel de Nederlandse hitlijsten. In 1982 komt het
album Time & Tide uit. In Australië en Nieuw-Zeeland doet het album het goed,
maar het succes valt in de rest van de wereld nogal tegen. Ook het album
Conflicting Emotions brengt niet het gewenste succes. Drummer Paul Hester wordt
aan de groep toegevoegd en Tim Finn stapt uit de band. Hierna brengt de band nog
1 album uit, See Ya Round dat enkel in Canada, Australië en Nieuw Zeeland in de
winkels ligt. Neil Finn, de frontman op dat moment, besluit de band op te doeken
en een afscheidstour te organiseren. Neil Finn en Paul Hester richten
uiteindelijk de band
Crowded House{/l} op.