Orchestral Manoeuvres in the Dark (OMD)

Biografie

Orchestral Manoeuvres in the Dark werd in 1975 opgericht door Andy McCluskey en Paul Humphries. Het tweetal speelde al jaren samen in talloze obscure bandjes (zoals VCL XI, Hitlerz Underpantz en The Id) en was gefascineerd door de elektronische muziek van bijvoorbeeld Kraftwerk en Tangerine Dream. De groep tekende in 1978 een contract met het eigenzinnige Engelse Factory label en de bracht midden 1978 hun eerste single ‘Electricity’ uit. De single werd een culthit en drummer Malcolm Holmes en keyboardspeler Dave Hughes traden toe tot OMD (de naam van de groep is overigens ontleend aan de allereerste composities van McCluskey en Humphries).
In 1980 verscheen hun naar zichzelf vernoemde debuutalbum, enkele maanden later gevolgd door het tweede album ‘Organisation’. OMD scoorde een Engelse top 10-hit met het vrolijke ‘Enola Gay’. De single ‘Souvenir’ werd ook in Nederland een hitje. De grote doorbraak kwam met hun derde album ‘Architecture and Morality’ (1981), alhoewel de eerste single van de plaat flopte. Het sfeervolle ‘Maid of Orleans (The Waltz Joan of Arc)’ werd echter een monsterhit, die onder meer in Engeland en Nederland de eerste plaats in de hitlijsten bereikte.
Dankzij het grote succes groeide OMD in de daaropvolgende jaren uit tot een van de meest populaire synthesizergroepen uit Engeland. De daaropvolgende albums ‘Dazzle Ships’ (1983), ‘Junk Culture’ (1984), ‘Crush’ (1985) en ‘Pacific Age’ (1986) belandden stuk voor stuk hoog in de albumlijsten. OMD scoorde talloze hits, waaronder ‘Locomotion’, ‘Talking Loud & Clear’, ‘La Femme Accident’ en ‘(Forever) Live and Die’.
Na 1986 werd het stil rond de groep. De bandleden stapten uit de groep en alleen McCluskey bleef over. In 1991 bracht hij als OMD het album ‘Sugar Tax’ uit, gevolgd door ‘Liberator’ (1993) en ‘Universal’ (1996). Deze albums waren niet echt succesvol te noemen. In 1998 kwam Paul Humphries nog één keer terug voor de definitieve afscheidstournee van Orchestral Manoeuvres in the Dark.