Ellen ten Damme
Wie is Ellen ten Damme? Een jonge vrouw met vele gezichten en gaven, mysterieus en ongenaakbaar, dan weer ontwapenend en spontaan. Maar uiteindelijk komt alles samen in haar muziek. Nu is er het album I Am Here, waarop zij haar ware gezicht laat zien. "Dit ben ik," zegt zij, "dit is mijn dagboek, eigenlijk. Fragmenten uit mijn leven, dingen die ik heb gezien, liefdes die ik heb gehad en weer verloren." Geproduceerd door de onvolprezen Attie Bauw, in samenwerking met Ellen zelf, is I Am Here het zeer persoonlijke statement van een artieste die in haar muziek haar diepere gevoelens laat spreken. De opnames begonnen in september 1999 in de Belgische ICP-studio's met een onwaarschijnlijke combinatie muzikanten, zoals de gitaristen J.B. Meyers (Supersub, ex-Shine) en Richard Janssen (ex-Fatal Flowers, ex-Shine, ex-Rex), de bassist Silvano Matadin en de drummer Michel Schoots (de ritmesectie van de voormalige, veelgeprezen Urban Dance Squad), plus de toetsenman Reyn Ouwehand, die tevens verantwoordelijk was voor de strijkersarrangementen en het programmeren. Hoewel stuk voor stuk songwriters/producers met een grote staat van dienst twijfelde niemand er na het beluisteren van de demo's aan om aan het album mee te werken. Ellen zelf speelt piano, viool en haar eigen Eminent-orgel. "Dit is een volwassen plaat," verklaart zij, "met uitsluitend eigen nummers, opgenomen zoals ik het wil. Ik wilde alles zoveel mogelijk in eigen hand houden, maar ik vind het interessant om goeie mensen bijelkaar te brengen en meer persoonlijkheden in mijn composities te laten doorschemeren. Daar worden ze alleen maar rijker van." I Am Here toont ons Ellen ten Damme, zoals wij haar nog niet kenden. De songs hebben betrekking op haar turbulente leven, haar ervaringen, haar kijk op de werkelijkheid. Verbroken relaties, eenzaamheid en jaloezie zijn enkele thema's die hier aan de orde komen. "Als je aan een nieuwe verhouding begint ligt de afloop al in het begin besloten. Dat juist degene waar je heel 'close' mee bent, die alles van je weet, weggaat. Onverteerbaar." Luister naar From Here I Go, Miss You of Happy om te begrijpen wat zij bedoelt. Of naar Save Me ("Over prostitutie en misbruik"), en Don't care ("Over opdringerige mannetjes"). Haar stem klinkt het ene moment teder en kwetsbaar, het volgende wild en kwaad. "Am I not your favourite gadget no more?" zingt zij enigszins verongelijkt in Gadget, terwijl de hoofdpersoon van In U de borst van haar geliefde opensnijdt om in zijn hart het bewijs van zijn liefde te zoeken. "Een macaber grapje," verduidelijkt zij glimlachend, "hoewel ik dat soort gewelddadige dingen wel eens droom." Haar teksten zijn belangrijk voor haar. "Ik ben meestal heel direct," zegt zij, "ik heb niet het geduld om wat ik wil zeggen te verpakken in mooie volzinnen en vaak ook te emotioneel of gewoon te boos. Als ik iemand mis dan mis ik iemand, simpel, en dan heet het nummer dus Miss You." In Something Nanana, het meest onverholen sexy nummer van de plaat, krijgt de luisteraar aan het eind een hartstochtelijke kus toegeworpen, terwijl de zangeres met een knipoog naar Marilyn Monroe sensueel 'croont': "I wanna be loved by you, doo-doo bee-doo." Some Like It Hot, inderdaad. De eerste single die van het album uitkomt is It Ain't Easy over mensen met geld maar zonder leven. Ellen: "Beangstigend, die dodelijke oppervlakkigheid. Ik was op 'shooting' in Amerika en daar ontmoette ik een jongen uit een hele rijke familie die zijn ouders een overlijdensbericht had gestuurd en een nieuwe identiteit had aangenomen, zo ongelukkig was hij met een bestaan dat alleen maar ging over de buitenkant." Geboren in 1967, het jaar van Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, Whiter Shade Of Pale en The Velvet Underground and Nico, om maar eens wat te noemen, groeide zij op in Roden in Noord-Drenthe. Op de lagere school speelde zij al in een bandje en zong er eigen, in kinder-engels geschreven liedjes bij. Drie jaar blokfluitles werden gevolgd door zeven jaar viool en - eenmaal op het Atheneum - had zij muziek als eindexamenvak. Daarna volgde een studie Nederlands aan de Universiteit van Groningen, die echter werd afgebroken toen de mogelijkheid zich voordeed om aan de Amsterdamse Kleinkunstacademie te beginnen, waar zij onder meer piano leerde spelen. Tijdens die studie werd zij door regisseur Paul Ruven benaderd voor de hoofdrol in Tranen Van Maria Machita, waarin zij ook zong. Dit leidde tot meer filmrollen, alsmede een platencontract met Phonogram. Ellen: "Ik hou van acteren vanwege de vele kanten van je karakter die je schaamteloos kunt etaleren in een rol. En ja, natuurlijk hou ik ook van het glamourachtige leven dat erbij hoort, maar ik stap echt honderd keer liever achterin een busje op weg naar een podium om te zingen, want dat is echt van mij alleen; mijn muziek, mijn teksten, mijn stem, mijn feest." Haar eerste album Kill Your Darlings uit 1995 was het resultaat van een samenwerkingsverband met gitarist Rob Ten Bokum. Het kreeg lovende kritieken en een Edison-nominatie, maar is niet te vergelijken met I Am Here. "Dit nieuwe album is echt 100% Ellen ten Damme," verklaart zij, "en daarom beschouw ik het in zekere zin ook als mijn debuut." Met o.a. schilder Peter Klashorst speelt zij al jaren in het hobbybandje Soviet Sex, waarvan in 1997 het live-album Hotel Winston verscheen. "Die band blijft altijd bestaan," verklaart Ellen vol overtuiging, "als iemand ons vraagt spelen wij, maar wij zitten er niet zelf achteraan." De onderhandelingen met diverse muzikanten om de nieuwe nummers ook live te gaan spelen zijn nog niet afgerond, maar zij kan niet wachten om weer op een podium te staan. "Ik heb in het dagelijks leven de neiging mij te verstoppen, maar op het podium verandert dat, dan gebeurt er iets met me. Dan kom ik tot leven. Ik hou van actie." Wat dat precies inhoudt kan of wil ze nog niet zeggen maar 'standaard' zullen de optredens van Ellen ten Damme zeker niet worden. "Ik vind dat je in het leven alles moet proeven," zei ze in een interview met het blad OOR, "tegelijk is het ook een soort zoektocht naar datgene wat het beste bij je past." Nu voegt zij er aan toe: "Ik ben altijd op zoek naar avontuur. Met muziek wil ik ook van alles uittesten en dat gaat ook zeker gebeuren. Voorlopig is het rock & roll. Lawaai maken."Ellen ten Damme: bekend van vele internationale televisie- en filmproducties, variërend van Pleidooi tot Jiskefet (bij acht ervan was zij ook nog verantwoordelijk voor de muziek!) en sinds kort spraakmakend columniste voor De Volkskrant. In een volmaakte wereld zou deze dame met de vele gezichten al lang een internationale ster zijn geweest. Ze acteert, zingt, componeert, musiceert, schrijft en danst, maar het belangrijkste van alles: this lady rocks!