The Cranberries

Heb je een momentje? Die simpele vraag ligt diep in het hart van The Cranberries "Wake Up And Smell The Coffee". Het sublieme debuut bij MCA Records van deze Ierse band en hun eerste nieuwe album in twee jaar. In het afgelopen decennium hebben The Cranberries miljoenen albums verkocht en fans gekregen over de hele wereld dankzij hun strakke arrangementen, gepaste melodieuze instincten, provocerende teksten waarmee je aan het denken wordt gezet en voornamelijk de kristalheldere stem van Dolores O'Riordan. Nu ze hun tien jarig bestaan vieren hebben The Cranberries alles. Met hun nieuwe album maken ze een oprecht pleidooi om de dag te plukken en te genieten van elk moment van het leven. Op een bepaalde manier is "Wake Up And Smell The Coffee" oud en vertrouwd. Het album is namelijk geproduceerd in Dublin door Stephen Street, ook producer van de eerste twee albums van de band. Dolores zegt: "Stephen brengt een bepaalde stabiliteit in deze band. Hij was de eerste keer dat hij met ons werkte heel vaderlijk en sprak tegen mij alsof ik een van zijn kinderen was. Deze keer is onze relatie meer gelijkwaardig." De drummer Fergal Lawler voegt toe: "Het was geweldig om weer met hem te werken. Stephen begrijpt ons echt en krijgt het beste uit iedereen". En inderdaad, het nieuwe album geeft een grote tevredenheid weer die de bandleden tegenwoordig voelen, zowel persoonlijk als professioneel. Nummers als het ingetogen 'Never Grow Old' en de eerste single 'Analyse', verwoorden de strijd tussen je hoofd en je hart. "Op een gegeven moment, vorig jaar, gingen eindelijk mijn ogen open voor alles wat mooi is in de wereld. Ik ben zo lang blind geweest," vertelt Dolores. "Deze nummers zeggen eigenlijk 'raak niet gestrest door zorgen over morgen, volgende week of volgend jaar, als er zo veel moois om je heen is." Het nummer 'Pretty Eyes' lijkt een beetje op haikoe (een kort Japans lied met 71 lettergrepen) en voelt lekker zestiger jaren aan. Terwijl 'Time is Ticking Out' laat zien dat The Cranberries nog steeds hun turbulente politieke woede hebben die kenmerkend was op hun vorige albums. Het trage 'Dying Inside' beschrijft de vasthoudende corruptie van een ziel en zet een scherp contrast neer met schaamteloze liefdesliedjes als 'The Concept' en 'I Really Hope'. Maar The Cranberries hebben ook walsnummers op hun nieuwe album staan, zoals 'Carry On' en 'Do You Know' die beide over het leven gaan. Het slotnummer op dit album is het persoonlijke 'Chocolate Brown', live opgenomen met maar één microfoon. "Een paar nummers op het album hebben een andere stijl dan wat we ooit eerder hebben gedaan," merkt Mike op. "Het is fijn om verschillende dingen te doen, maar het is niet iets wat we plannen. Het gebeurde gewoon." De levensechte aanpak is altijd een kenmerk geweest van The Cranberries sinds hun begin in Limerick, Ierland. De tachtiger jaren hadden een volle bak aan Ierse sterren geoogst zoals U2, Enya en Sinead O'Connor. In 1989 probeerden de broers Hogan samen met Fergal Lawler en zanger Niall Quinn hun countryhelden na te doen. Ze noemden zichzelf 'The Cranberry Saw Us'. De band werd pas echt gevormd toen Dolores de vervangster werd van Quinn, nadat de band een paar keer had opgetreden. De eerste demo's vroegen de attentie van Chris Blackwell van Island Records en topproducer Denny Cordell. Dit leidde naar hun eerste grote platencontract. In 1992 kwam het meervoudige platinum debuut 'Everybody Else Is Doing It, So Why Can't We?' van The Cranberries uit. De single 'Linger' haalde in 1993 de Amerikaanse top 10. Hun tweede album 'No Need To Argue' (1994) ging 12 miljoen keer over de toonbank in het eerste jaar. Voornamelijk voortgedreven door de grote hit 'Zombie', die hun grote doorbraak in Nederland vormde. Het derde album 'To The Faithful Departed' werd geproduceerd door Bruce Fairbairn (o.a. Aerosmith) en haalde platina. Zowel de fans als de critici waren absoluut gecharmeerd door de aparte stijl zonder franjes van The Cranbarries. "We hebben al vroeg geleerd dat minder vaak meer is," zegt Noel. "Als je alle stiltes opvult is er geen ruimte meer om de muziek te laten ademen." In 1999 produceerden the Cranberries hun vierde album 'Bury The Hatchet' zelf. Het werd een groot succes in zeventien landen en zorgde voor hun grootste tournee ooit (6 continenten, 110 concerten, meer dan een miljoen fans). Na hun tournee namen ze een welverdiende pauze om vervolgens hun nieuwe album te schrijven. De eerste opnames voor 'Wake Up And Smell The Coffee' waren in de zomer van 2000 in de Windmill Lane Studio's in Dublin, vlak voor de geboorte van Dolores' tweede kind, Molly. Ook Noel werd voor de tweede keer vader; van een dochter: Sophie. The Cranberries zijn altijd al één van de hardst werkende bands geweest. Ondanks hun familieverplichtingen staan ze te popelen om weer op te treden. "We hebben genoten van onze laatste tour. Het is fantastisch om zo te genieten van elke nacht zoals we altijd gedroomd hadden. De fans kunnen overal onze vibraties voelen, zelfs als ze de teksten niet verstaan," vertelt Mike. En nu, na tien jaar en 33 miljoen verkochte albums, is de band beter dan ze ooit zijn geweest, zowel muzikaal als persoonlijk. Met 'Wake Up And Smell The Coffee' hebben The Cranberries een nieuwe maatstaaf bereikt. Drink maar op.

 

Terug naar Hoofdindex