Chris Rea        Recensie Stony road    Discografie

 

Biografie

 

Zanger en gitarist Chris Rea werd op 4 maart 1951 geboren in de Engelse kustplaats Middlesborough. Rea begon zijn carrière in de lokale rockgroep Magdale als vervanger van de latere Deep Purple-zanger David Coverdale. De groepsnaam werd veranderd in The Beautiful Losers en in 1975 werd de formatie door het Engelse muziekblad Melody Maker uitgeroepen tot ‘beste nieuwe act van 1975’. Omdat de groep er maar niet in slaagde een platencontract los te peuteren, besloot Rea in 1976 om The Beautiful Losers te verlaten en zich te concentreren op een solocarrière.
Rea tekende een contract bij platenmaatschappij Magnet en in 1979 verscheen zijn eerste album ‘Whatever Happened to Benny Santini?’. Alhoewel de punkrage inmiddels in alle hevigheid was losgebarsten, slaagde Rea erin om met het sfeervolle ‘Fool (If You Think It’s Over)’ een wereldhit te scoren. In de jaren die zouden volgen bracht Rea met de regelmaat van de klok degelijke albums uit, die echter door het grote publiek niet werden opgepikt. Zo verschenen achtereenvolgens ‘Deltics’ (1979), ‘Tennis’ (1980) en ‘Chris Rea’ (1982).
Met ‘I Can Hear Your Heartbeat’, afkomstig van zijn vijfde album ‘The Watersign’ (1983) scoorde Rea weer een gigantische hit. Rea heeft zich dan ontwikkeld tot een gerespecteerd artiest, die met zijn schorre stem en slide gitaarspel miljoenen albums weet te verkopen.
In 1984 verscheen het album ‘Wired to the Moon’, het jaar daarop gevolgd door ‘Shamrock Diaries’ en stond Rea met ‘Josephine’ hoog in de hitlijsten. Onverstoorbaar bleef hij nieuwe albums uitbrengen: ‘On the Beach’ (1986), ‘Dancing With Strangers’ (1987), ‘The Road To Hell’ (1989), ‘Auberge’ (1991), ‘Gods Great Banana Skin’ (1993) en ‘Espresso Logic’ (1994).
Chris Rea verraste vriend en vijand met het album ‘La Passione’ uit 1996, waarop hij experimenteerde met house-muziek. Met de single ‘Disco La Passione’, een duet met zangeres Shirley Bassey, stond hij hoog in de Top 40. Vervolgens verschenen nog ‘The Blue Cafe’ (1998) en ‘Dancing Shoes’ (2000).
Chris Rea mag dan wel geen extravagante wereldster zijn geworden, hij is wel een van de meest constante factoren in de popmuziek. Of zoals hij het zelf zegt: “Geef mij maar twintig cd’s die het tot nummer twintig brengen, in plaats van twee op nummer één.”

Chris Rea was de afgelopen jaren noodgedwongen in rustiger vaarwater terecht gekomen. Gedurende zijn ziekteperiode is het voormalige lid van de Beautiful Losers tot inkeer gekomen en heeft besloten dat zijn volgende cd zijn muzikale roots moet bloot leggen. Het nieuwe album Stony Road, dat eind september in de winkels ligt, bevat dan ook veel bluesinvloeden. De teksten op Stony Road zijn in tegenstelling tot zijn vorige albums oprecht en open.
Met zijn nieuwe cd op stapel en een optreden waar iedere gitaarliefhebber naar uitkijkt, breken er nu zonnige tijden aan voor Chris Rea.