Bon Jovi                      

 

 

Ergens halverwege de jaren tachtig duikt Bon Jovi met succes in het gat tussen de melodieuze hardrock van Def Leppard en de sociaal gekleurde arbeidsvitamientjes van Bruce Springsteen. Hun titelloze eerste album (1984) leverde slechts een bescheiden Amerikaanse top 40-notering op, maar opvolger 'Slippery When Wet' (1986) was een schot in de roos. Singles als 'Wanted Dead or Alive', 'You Give Love a Bad Name' en 'Livin on a Prayer' genoten mee van de populariteit die dat soort popmetal die dagen genoot en liftten zonder probleem mee richting hitparade. Terwijl rockcritici aller landen mekkerden dat Bon Jovi's powerballads meer pop dan metal waren en dat de groep het vooral op huisvrouwen en puisterige pubers gemunt had, maar daar trok de groep zich weinig van aan, want de schoolkids en hun moeders holden in 1988 al even massaal naar de platenwinkel om opvolger 'New Jersey' aan te schaffen.
Begin jaren negentig was Bon Jovi de tanende populariteit van het genre een stapje voor en met een nieuwe sound die zich vooral op rechttoe rechtaan stadionrockers en grootse ballads richtte, wisten ze als enige van het melodieuze rockpeloton hun aanhang te behouden. 'Blaze of Glory' (1990) ging de overlevering in als soundtrack voor de tweede 'Young Guns'-film en de single 'Bed of Roses' gaf ook de platenverkoop van 'Keep the Faith' voldoende impuls om een topseller te worden. Zanger Jon Bon Jovi flirt dan een paar films lang met Hollywood en brengt ook een eigen soloalbum uit, maar drie jaar na het poppy 'Destination Anywhere' (1997), hergroepeert hij zijn troepen voor een succesvolle terugkeer met 'Crush'. Na zoethoudertjes als de hitverzamelaar 'Cross Road' en de live dubbelaar 'One Wild Night - Live 1985-2001' tekent Bon Jovi in 2002 met 'Bounce' voor zijn achtste studioalbum. Wedden dat het weeral raak is?