Bob Dylan
Eén van de belangrijkste artiesten in de geschiedenis van de popmuziek, die zowel als schrijver, als zanger en als muzikant een onschatbare invloed heeft uitgeoefend. Dankzij hem zijn genres als folkrock en countryrock ontstaan en werd het traditionele beeld dat een zanger een goede stem moest hebben omvergeworpen. Dylan komt van Minnesota waar hij in zijn jeugd mondharmonica en gitaar leert en op school zijn eerste band The Golden Chords opricht. Als hij vanaf 1959 aan de Universiteit van Minnesota in Minneapolis studeert, begint hij onder de naam Bob Dylan folksongs te vertolken in plaatselijke koffiehuizen. Naast de muziek van zijn idolen Hank Williams en Woodie Guthrie ontdekt hij in zijn studentenperiode ook de bluesmuziek, die van groot belang zou zijn in zijn eigen werk. Dylan stopt met zijn studies en reist in 1961 naar New York waar hij vrij snel naam maakt in het folkcircuit van Greenwich Village. In april mag hij het concert van John Lee Hooker in Gerde's Folk City openen en een later concert van hem op die plaats krijgt een zeer positieve recensie van journalist Robert Shelton in de New York Times. Op basis van dit artikel laat producer John Hammond Bob Dylan een contract tekenen voor Columbia Records. Zijn titelloze debuut wordt in een recordtijd van twee dagen opgenomen en verschijnt begin 1962. De plaat bevat vooral folk- en bluesklassiekers en slechts twee eigen nummers, maar in de loop van 1962 begint Dylan een grote hoeveelheid eigen materiaal bijeen te schrijven - hoofdzakelijk protestsongs - dat op zijn volgende twee albums zal verschijnen. Met 'The Freewheelin' Bob Dylan' begon de zanger naam te maken als folkzanger en dankzij de versie van Peter, Paul & Mary wordt 'Blowin' in the Wind' een grote hit. Na het legendarische Newport Folk Festival in juli 1963 en met het uitbrengen van 'The Times They Are A-Changing' in januari 1964 wordt hij algemeen erkend als de leidende figuur van de protestmuziek. Met 'Another Side of Bob Dylan', dat in het najaar van datzelfde verschijnt, vermindert het protest in zijn teksten ten voordele van een meer persoonlijke literaire aanpak en begint hij ook meer te experimenteren met blues en r&b. In 1965 wordt 'Mr. Tambourine Man' een grote hit voor The Byrds en begint Dylan onder invloed van Engelse bands als The Animals zelf ook meer en meer een rockmuziek te maken. Met zijn optredens op het Newportfestival in 1965 en in Manchester in 1966 en met de platen 'Highway 61 Revisited' en 'Blonde on Blonde' ontstaat het nieuwe genre folk-rock waarmee Dylan een revolutie ontketent in de muziekwereld. Traditionele folkfans keren hem de rug toe, maar de pers en het ruime pop- en rockpubliek zijn enthousiast over de rauwe, vaak lange rocknummers met de literaire teksten, die breken met het conventionele drie minuten durende poplied. In 1965 begint hij ook op te treden met zijn legendarische begeleidingsband, The Hawks, die in 1968 zou worden omgedoopt in The Band. In 1966 heeft Dylan een motorongeval waardoor hij zich terugtrekt bij zijn gezin. Zijn combackalbum 'John Wesley Harding' verschijnt in december 1967 en veroorzaakt een schok bij het publiek wegens de opvallend korte en rustige country-achtige nummers. De nieuwe country-rock slaat aan en Dylan trekt naar Nashville en ontmoet er onder andere Johnny Cash met wie hij enkele nummers opneemt voor 'Nashville Skyline'. De critici keren zich echter tegen Dylan, die vervolgens in 1970 als rehabilitatie het levendigere 'New Morning' uitbrengt. De volgende jaren blijken moeilijk te zijn voor Dylan. Hij verhuist, treedt niet meer op, speelt mee in de film 'Pat Garrett and Billy the Kid, verandert van platenlabel en neemt in 1974 met The Band het gedreven 'Planet Waves' op waarna hij weer naar Columbia Records terugkeert. De tournee die volgt na 'Planet Waves' is de comeback van Dylan, die in 1975 met 'Blood on the Tracks', zijn beste plaat in bijna tien jaar uitbrengt. De volgende jaren zijn een periode van voortdurend toeren tot hij in 1979 als herboren christene toetreedt tot een religieuze sekte. Aanvankelijk brengt hij uitsluitend religieus gospelwerk uit, maar na enkele jaren belandt het godsdienstig aspect steeds meer naar de achtergrond. In 1988 start hij met de zogenaamde 'Never-Ending tour', die vijf jaar lang zal duren. In 1989 verschijnt het door Daniël Lanois geproduceerde 'Oh Mercy' dat het door de critici best onthaalde album is sinds 'Blood on the Tracks'. De opvolger 'Under the Red Sky' krijgt daarentegen gemengde reacties en het zou zeven jaar duren voor Dylan met 'Time Out of Mind' weer een plaat met origineel materiaal uitbrengt. In 1998 wordt de plaat op de uitreiking van de Grammy Awards uitgeroepen tot album van het jaar. Hoewel Dylan in de daaropvolgende jaren nog meer dan eens het podium beklimt, lijkt er geen nieuw werk in de maak. Eind 2000 verschijnt met 'The Essential Bob Dylan' wel een nieuwe verzamel-cd.