Beirut - The rip tide (Waardering Muziekwereld) 8½
Een mens leert nog wel eens wat. Na vier jaar presenteert Beirut weer een volwaardige CD. Die heet The Rip Tide. Vrij vertaald is dat de muistroom, een gevaarlijke zeestroming die zwemmers van de kust kan wegstuwen. Ook op de plaat schuilt er veel onder de oppervlakte: liefde, verdriet en schoonheid. Beirut was één van de meest verrassende bands die het vorige decennium opleverde. Ineens verscheen daar Zach Condon, amper 18 en maker van de imaginaire Balkanplaat Gulag Orkestar, gevolgd door een cd bulkend van Franse chansonachtige nummers en even daarna een elektronica-EP, gecombineerd met Mexicaanse fanfaremuziek. En toen was de lont op. Condon was oververmoeid en toe aan een break.
Nu keert Beirut terug met The Rip Tide. De sound is onmiskenbaar: melancholisch, melodieus rijk en voorzien van flink wat blazers. Die laatste zijn zowat het handelsmerk van de inmiddels 25-jarige Condon. Ze zorgen ervoor –samen met zijn stem – dat alles hier vertrouwd klinkt, zonder dat Condon zich herhaalt. Het lijkt alsof de Amerikaan in de tussentijd zijn invloeden mooi verwerkt heeft en ze nu vlekkeloos samenbundelt.
Nieuw zijn wel de
wat uitgebreider en zelfs orkestrale arrangementen, zoals het titelnummer, dat
net als de rest van de plaat over de eenzaamheid handelt, ten overvloede
bewijst. Maar een treurwilg is Condon niet, daarvoor klinken songs als
hoogtepunt ‘Santa Fe’ (met synthesizers) en de schitterende afsluiter ‘Port Of
Call’ veel te opgewekt. Verder zijn er een paar fijne ballads, zoals ‘the
Peacock’ waar hij zijn geliefd harmonium nog eens bovenhaalt.
De plaat duurt amper 33 minuten, maar zal zowel nieuwkomers als mensen die reeds
gebeten zijn door Beirut kunnen bekoren. Wij drijven alvast wat graag mee met
The Rip Tide.
Beoordeling: ++++
(Pompei)
Bron: http://www.dewereldmorgen.be
Gepubliceerd op Muziekwereld: 18 september 2011
|
|