Beady Belle - On my own (Waardering Muziekwereld) 9

Beady Belle - On my own

Veel passender kon Beate S. Lech, de Noorse jazzvrouw, die jarenlang haar bijnaam aan haar groep Beady Belle gaf, de titel van haar nieuwe plaat niet kiezen. De band lijkt er mee gestopt te zijn en Beate gaat solo verder. Nu ja, “solo” is een beetje overtrokken: het album bulkt van de bijdragen van heel grote muzikanten: Bugge Wesseltoft beroert de toetsen en bezette de producersstoel, Gregory Hutchinson (drums) en Reuben Rogers vormen een ijzersterke ritmesectie en de - in onze oren - welhaast goddelijke Jushua Redman schittert op sax. Trompetklanken komen van Mathias Eick, de gitaar was in handen van de geweldige Fran Cathcart - die ook Gregory Porter’s Liquid Spirit liet klinken zoals wij het kennen - en de rijkelijk gelauwerde Audun Sandvik droeg zijn steentje bij met enkele heel knappe cello-lijnen.

Dat zijn namen, waar je mee kunt pronken en tegelijk: al die muzikanten hebben van zichzelf een palmares dat hen zou kunnen bewegen niét aan een plaat mee te werken. Dat ze het toch doen, geeft aan dat ze geloven in de zangeres en haar materiaal. Dat materiaal zijn tien zelfgeschreven songs, waarin Beate naar hartenlust haar zangcapaciteiten kan etaleren en die zijn, zoals we al wisten van de zes bandplaten die ze eerder maakte, allerminst gering te noemen. Deze dame heeft een heel knappe, wendbare en expressieve stem, waarmee ze net zo goed in ballads als Dear Hope of de schitterende afsluiter Traffic In Mumbai de vereiste emotie kan stoppen, evenals ze in iets snellere songs als Bury - heerlijk vingerknippend ritme - of Lost Face een heerlijke nachtclubsfeer kan oproepen.

De hele plaat ademt een fijne sfeer uit en de ene na de andere mooie track komt uit de speakers gesijpeld. Dat maakt het wat lastig om hoogtepunten aan te duiden, al is de titelsong bijzonder knap, met een door merg en been snijdende saxsolo van Redman. De pianoklanken van Castle, afgewisseld met heerlijke “ah-ah-aaah”-klanken van het koortje, passen bij het heerlijke weer dat heerst als ik deze recensie uittik.

Mijn al-bij-al favoriet van een heel consistente, mooie plaat is toch wel The Clouds, waarin werkelijk alles samenkomt wat deze plaat aan schoonheid bevat. Beate staat erg stevig op eigen benen. Ze is nog thuis in de jazz en gaat met deze cd moeiteloos een brug slaan naar de popwereld, want dat is de kracht van deze plaat. Op zich is de optelsom van alle individuele kwaliteiten al indrukwekkend, wanneer je echter alles achter elkaar hoort, merk je dat 1 + 1 niet altijd 2 is, maar soms meer kan zijn.

On My Own is een fijne, radiovriendelijke, vakjesoverschrijdende plaat van een jazz-zangeres, die klaar staat om de popwereld te gaan veroveren.

Auteur: Dani Heyvaert

Bron: www.rootstime.be

Deeplink: http://www.rootstime.be/index.html?http://www.rootstime.be/CD%20REVIEUW/2017/JULI1/CD35.html

 

Gepubliceerd op Muziekwereld: 5 augustus 2017

Listen tracks

Video

Website

 

 

Terug naar Hoofdindex