Axelle Red - Un cœur comme le mien (Waardering Muziekwereld) 7½
Twee jaar na haar Engelstalige avontuurtje ‘Sisters & empathy' is Axelle Red terug met een nieuwe plaat. Daarin slaat ze een totaal nieuwe muzikale weg in die niet altijd even hard overtuigt. Voor het eerst in vijftien jaar laat Axelle Red zich omringen door een nieuwe groep muzikanten. Opvallend overigens hoe ze die telkens weer voor haar kar weet te spannen. Want laat er geen twijfel over bestaan, dit is nog steeds hààr album. Een rootsalbum bovendien, zo eentje dat ze al jaren wilde maken, het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Het bracht haar zelfs helemaal naar Woodstock, waar ze zich liet inspireren door country, folk en blues. Toch verwerkt ze deze elementen tot haar eigen stijl. Verrassend hoe die steevast doorschemert, ook al componeerde ze alle nummers dit keer op gitaar in plaats van aan de piano. Die verandering resulteert in een iets rauwer geluid dan we gewoon zijn van de Limburgse. Diezelfde rauwheid legt ze ook in haar stem, ze kiest voor een lager register met flink wat korrel. Dat hoor je meteen in opener en single 'La claque', over een vrouw die haar leven een nieuwe wending geeft na jarenlang slachtoffer van geweld te zijn geweest. In dat tekstuele opzicht verschilt 'Un cœur comme le mien' niet zo erg veel van haar vorige plaat. De muziek klinkt positiever, maar in de teksten gaat ze opnieuw voor oude thema's als mishandeling, oorlog ('Présidente) en mensenrechten ('La liberté c'est quoi'). Toch past ze ook de teksten aan de inspiratie van de Amerikaanse folk aan. Het album bevat zelfs een heuse murderballad in de vorm van het treurig duet met Stéfan Eicher 'L'amour, la mer et la mort'. Het andere duet, 'Entre nous', draagt de kenmerken van de schone en het beest in zich, maar die eigenschap had sterker aangestipt mogen worden. Nu blijft het eerder een oppervlakkige liefdesverklaring. In datzelfde thema scoort ze wel met 'Le mur', een rechttoe rechtaan lovesong. Maar niet alle nummers gedijen even aardig in deze nieuwe stijlkeuze. Zowel het stemgeluid en de muziek van titelsong 'Un cœur comme le mien' doen geforceerd aan. 'Une maison dans le secret' is zelfs verwaarloosbaar, net als 'Le grand départ' aan het begin van het album. Beide nummers gaan totaal voorbij aan enige poging zich onder je huid te nestelen. Wat wel duidelijk is: La nouvelle Axelle est arrivée. Met ‘Un cœur comme le mien' ondernam de chanteuse een verdienstelijke poging tot een nieuw geluid. Die stijlbreuk werkt niet in elk nummer even goed, maar haar eigenzinnige zoektocht is het beluisteren zeker waard.
Tinne Strauven
Bron: www.cuttingedge.be
Gepubliceerd op Muziekwereld: 24 mei 2011
|
|