Architecture In Helsinki - Moment bends (Waardering Muziekwereld) 7
Wat doe je als je dringend een naam nodig hebt? Onlangs was er op Facebook een manier te vinden om via Wikipedia en Google een naam en albumcover te bepalen, maar Architecture In Helsinki deed het nog ouderwets. Jamie Mildren omcirkelde een aantal woorden in de krant en zo was Architecture in Helsinki geboren. Binnen hun vaderland Australië zijn ze al wat jaren actief, maar zoals het de meeste Australische bands vergaat, is het ook voor hun lastig hierbuiten bekendheid te vergaren. Misschien komt hier verandering in met hun vierde album: Moments Bend.
Architecture In Helsinki begon met drie mannen en is inmiddels uitgebreid tot een groep van vijf, waaronder één dame: Kellie Sutherland. Hierdoor hebben ze een grote verscheidenheid aan klanken, die de muziek sprankelend en energiek maakt. Het zijn hoofdzakelijk aanstekelijke popliedjes, die gekenmerkt worden door simpele, zoete teksten, maar ook disco-invloeden zijn duidelijk hoorbaar. De synthesizer is één van de belangrijkste wapens, maar hierbuiten gebruiken ze een heel scala aan instrumenten. Zo komt de panfluit aan bod in ‘ Desert Island’ en wordt er een klokkenspel gebruikt in ‘Yr To Go’. Stuk voor stuk zijn het vrolijke nummers, met voorspelbare melodieën, waarin het samenspel van stemmen het geheel interessant maakt. ‘That Beep,’ een nummer dat eerder ook al op de gelijknamige EP werd uitgebracht, is het toonbeeld van jaren tachtig pop. Sutherland zingt af en toe wat schreeuwerig, maar daarbuiten klinkt het prima. ‘Escapee’ kan met zekerheid het beste nummer van het album genoemd worden, dankzij de tempowisselingen van de duidelijk aanwezige gitaar.
Met Momentes Bend is Architecture In Helsinki de weg van de synthesizer ingeslagen en heeft zijn klassieke instrumenten laten liggen. De drum en gitaar speelden op hun voorgaande album Places Like This een grotere rol en die zouden op dit album niet misstaan. Moments Bend kent een aantal vernieuwende nummers, zoals het eerder genoemde ‘Escapee’ en hiernaast ook ‘Contact High,’ dat direct in je hoofd blijft hangen, maar weet net niet te overtuigen.
Chantal KoolhaasBron: http://www.roarezine.nl/
Gepubliceerd op Muziekwereld: 10 juli 2011
|
|