Ana Guigui - Love is on the line (Waardering Muziekwereld) 7
De naam van deze mevrouw liet geen belletje rinkelen, maar eens de eerste klanken uit de luidsprekers schallen doet ze ons spontaan aan Bonnie Raitt denken. Hoewel wel iets afgelikter dan la Raitt. Anna Guigui mogen we dan niet kennen, deze plaat is evenzeer het werkstuk van de onvolprezen Andrew Gold. Deze roodharige Californiër kennen we nog van een geslaagde solo-carrière in de jaren ’70 (wie ‘Lonely Boy’ niet kent kijkt maar eens op You Tube) en van een kortstondige samenwerking met Graham Gouldman (10cc) onder de naam Wax. Andrew Gold schreef de nummers mee, produceerde de plaat en verzorgt het merendeel van de gitaren en alle keyboards op deze plaat. Het is dus evenzeer een Gold dan een Guigui-plaat op de vocalen na. De opener ‘Love Is On The Line’ is energiek, zoals het een opener van een plaat betaamt. ‘The Man Inside My head’ is een stevige ballade die gelukkig niet melig of suikerachtig uitvalt. ‘I Fall For You’ heeft een heerlijk funky intro dat de weg opent voor een exuberant en ongelooflijk vrolijk liedje. ‘Latidos del Corazón’ is een Spaanstalige ballade die een beetje aan Gloria Estefan doet denken. ‘The Luckiest’ is opnieuw een ballade, deze keer wel stroperigcen pijtig, spijtig, spijtig. ‘Piece Of My Heart’ is de beroemde Janis Joplin-song die Raymond van het Groenewoud ooit in een fantastische versie neerzette. Andrew Gold zorgde voor een gospel/funky jasje waar de stem van Ana goed bij past. In ‘Superman’ komt het Californische popverleden van Andrew Gold naar boven. Een mooi up-tempo nummer waaruit blijkt dat Ana Guigui een degelijke maar geen uitzonderlijke stem heeft. ‘My First Night Alone With You’ is een bluesy ballad die mooi uit de verf komt. ‘Something In Your Eyes’ kabbelt rustig voort, het is een typische exponent van de gesofisticeerde California rock die de laatste jaren ook in de R&B school heeft gemaakt. Maar wel een mooie compositie met uitstekend vocaal werk. ‘The Best of Everything’ is op zich niet onaardig maar het toegestane quota voor ballades was al overschreden op deze plaat. ‘Quatt de figgiza mata con u’ (het fonetische voor “What’s the Fuck is the Matter with you” gaat terug de funky toer op. Het gaat Guigui goed af, één van de betere nummers op deze schijf. ‘Get Real’ kunnen we als een soort powerpop beschouwen met een leuk orgeltje en een prachtige muur van gitaren zonder meer genietbaar. ‘I Go Numb’ werd samen door Steven Bishop, Tom Snow en Andrew Gold geschreven, geen kleine jongens dus. In de versie van Ana Guigui blijft het mooi overeind. Helemaal geen onverdienstelijke plaat, maar veel te veel ballades. Waarom niet resoluut voor popwerpop, blues en funk opteren met zo’n zangeres? Wel nog even aanstippen dat deze plaat reeds van 2005 dateert.
Peter Desmet
Bron: http://www.keysandchords.com/
Gepubliceerd op Muziekwereld: 11 februari 2011
|
|