Aletta - Jump at the sun (Waardering Muziekwereld) 8
Het nieuwe album van Aletta, ‘A Jump at the Sun’, is al enige tijd uit. De recensie heeft, met welgemeende excuses aan Aletta, enigszins op zich laten wachten. We zijn nog wel ruim op tijd voordat het volgende album uit is, dus: let’s go! Aletta knalt je boxen, hoofdtelefoon of computerspeakertje uit met ‘Lies’. Een vrij persoonlijk verhaaltje over een kleine of grote leugen (‘the pain i feel, is killing me inside’) waardoor ze, zo zingt ze, ook nog eens moeilijk kon slapen. Om je in te leven: dat wat je voelde toen Octopus-Paul voorspelde dat Nederland de finale van het WK zou gaan verliezen: Paul, je liegt. Maar Paul loog dus niet…Er zit een basvolle, relaxte flow in deze plaat die geleidelijk aanzwelt en nog meer ‘body’ krijgt. En na enkele keren luisteren, kan dit nummer zomaar ineens in je systeem gaan zitten. Met de persoonlijke tekst krijgt het nummer nog meer lading dan het al heeft. ‘Lies’ is een mooi nummer, de opbouw is goed en Aletta’s stem is vrij expressief op de momenten dat ‘Lies’ hierom vraagt. Na herhaaldelijk luisteren, valt er voor mij niets anders te verzinnen dan: een plaat met potentie. Bovendien staat er een akoestische versie van dezelfde track op het album. Bij het beluisteren van de donkere, rauwe en tegelijkertijd toch ook lichtvoetige intro van ‘Over you’, was ik na het goede begin niet direct voorbereid. Niet voorbereid dat ik letterlijk en figuurlijk aan het einde van het liedje merkte dat ik had zitten luisteren naar een plaatje van een plaat. Met Aletta’s stemgeluid dansend over het loopje en de instrumenten, krijg je bij deze track een mooi voorbeeld van haar expressie. ‘There’s nothing, you can say to make me stay – ‘cause i’m so over you, i’m so over you’ is een terugkerend stukje in het refrein waar die expressie krachtig vanaf druipt. Op dit album klinkt het al als een klok, dat je mag verwachten dat het live minstens zo intens moet voelen. Het woord is mooi en aan een revival bezig, dus gebruik ik het hier ook maar: prachtig. En ik denk dat Aaliyah zaliger Aletta een knipoog zou geven voor de stijl. Bij het beluisteren van ‘Never’ dacht ik Aletta op een podium te zien staan in een bombastische hiphopmusical-achtige setting. Inclusief big band ter aanvulling van de bombastisering. Een rustig begin met speels pianospel, vervolgens haar stem en daarna een strakke opkomende beat. Bij het refrein een korte break en er vervolgens weer in knallen met het refrein en extra muzikale begeleiding. En een stevige hiphopbeat zodanig inkleuren dat het bijna een hiphop-soul wordt, gecombineerd met een orkest? Met de fantasie die ik heb, kan ik er zelfs nog een Wu-Tang-lid bij verzinnen en dan klopt ’t ook. De afwisselingen van intensiteit in het nummer zijn erg mooi gevonden en maken het nummer niet te missen op dit album. ‘Drowning’ en ‘Out of Love’ zijn twee soulvolle rustige nummers die laten zien dat Aletta van alle markten thuis is. Ingetogen en ook weer vrij persoonlijk te noemen. Ook hier hoor je dat er goed nagedacht is over de nummers, want de refreinen en bridges klinken lekker en geven je het gevoel dat je naar een goed en lekker stukje muziek zit te luisteren. Hierin hoor je ook steeds dat Aletta vanuit die ingetogenheid ineens weer kan uithalen naar intensere vocalen’. ‘A Jump at the Sun’, het titelnummer van dit album, is een schot in de roos als titel. De laidback, SWV meets Michael Jackson-achtige, ietwat vertraagde beat past perfect bij deze track. Ook lijkt de titel symbolisch voor wat Aletta van plan is. Hetzij muzikaal, hetzij als mens, vandaar dat wij concluderen: Aletta’s jump at the sun. Aletta heeft samen met haar producers deze (en veel meer) songs gemaakt en uit het leven geplukt om iedereen te laten horen en zien dat ze dit gewoon kán. Het is een verfrissend album met mooie nummers, voornamelijk doordrenkt met persoonlijke gevoelens, die iedereen wel enigszins kan plaatsen. Er zitten echt goede tracks tussen, maar een ieder heeft zo zijn eigen favoriet. Wat de top gaat worden, kunnen we alleen maar verzinnen. Mijn stem heeft ze, maar gelukkig hoeft ze daar niet mee te zingen, want dan zou hier iets geheel anders staan’. Dit album is inderdaad een ‘Jump at the Sun’ en zolang iemand durft te vliegen, mogen we dat alleen maar toejuichen en hopen op meer. Hoger, verder. En Aletta zal ervoor zorgen dat dat méér nooit minder zal worden dan datgene wat we op dit album hebben mogen beluisteren. En dat belooft wat. Aletta… spring naar die zon! (…maar niet te hoog, anders missen we je toekomstige albums).
Bron: http://www.qualitytimeonline.nl/
Gepubliceerd op Muziekwereld: 21 januari 2011
|
|