Alamo Race Track - Unicorn loves deer (Waardering Muziekwereld) 7˝
Nederland heeft te weinig eigengereide talenten als Ralph Mulder, die conclusie trek je heel snel na beluistering van het derde Alamo Race Track-album Unicorn Loves Deer. De band ontwijkt als vanzelfsprekend muzikaal platgetreden paden en Mulder heeft een volledig eigen vocabulaire ontwikkeld, waarin je hooguit sporen van Brian Wilson, Sufjan Stevens of Syd Barrett terughoort. Neem een liedje als Apples, over het plukken van appels in de tuin van zijn ouders, dat onwillekeurig gedachten over de toekomst oproept. Het is magisch realisme dat diep persoonlijk aandoet, verpakt in een licht excentriek en wonderlijk folkpopliedje. Unicorn Loves Deer telt veel van dit soort kleine, maar fraai uitgewerkte groeibriljantjes vol onverwachte wendingen. Van oorwurmen als de titelsong en Lindyhop tot stemmige rustpunten (het tweeluik Hypnotised) en ontroerende liedjes (Records en Killer Lake), het is schoonheid die prikkelt en waarin veel te ontdekken valt. De eenhoorn houdt van het hert: tekstueel gebruikt Mulder de natuur als het toneel voor zijn zielenroerselen, en ook muzikaal heeft de plaat een landelijke vibe. Gerockt wordt er niet meer, het pallet bestaat voornamelijk uit akoestische snaarinstrumenten, toetsen, belletjespercussie, blazers, strijkers en drums die als dozen klinken. Unicorn Loves Deer is een speciale plaat, soms op het kinderlijke af (in Words Sweet Trouble zet Ralph een raar stemmetje op), maar spreekt op meerdere niveau’s tot de verbeelding. ‘On-Nederlands goed’ is een belediging voor Unicorn Loves Deer. Dit maken ze in Seattle niet. Unicorn Loves Deer is authentieke polderpop van hoog niveau.
John Denekamp
Bron: www.oor.nl
Gepubliceerd op Muziekwereld: 5 juni 2011
|
|