Alain Clark - Generation love revival  (Waardering Muziekwereld)  8½

Alain Clark - Generation love revival

Heerlijk en Ringtone, het waren de eerste stappen van Alain Clark op het gebied van zijn muziekcarrière. Doorbreken deed de sympathieke Haarlemmer pas toen hij overstapte naar Engelstalige muziek. Hit na hit werd aan elkaar geregen en de twee albums Live it Out en Colourblind ontvingen lovende kritieken. Die Engelstalige lijn wordt natuurlijk doorgezet met zijn nieuwste telg in 2012. Het album heet Generation Love Revival en is volgens eigen zeggen zijn meest persoonlijke album ooit. Het album moge één van de lelijkste covers hebben van dit jaar, maar daar gaat het natuurlijk niet om. Het gaat om de muziek. Wij van Opus de Soul schrijven een recensie en laten weten wat wij er van vinden.
De stem van Alain Clark vind ik vaak te zoetgevooisd. Hij mist in zijn stem net dat ruige randje, dat heesje om echt te boeien. Dus laten we eerlijk zijn, daar zal Alain ons niet zo snel in verbazen. Niet dat hij een slechte zanger is, zeker niet! Hij kan juist best wel goed zingen, maar persoonlijk mis ik daar gewoon wat in.
Als je dan kijkt naar het geheel dan is het duidelijk dat Alain een andere weg is ingeslagen met deze plaat. We horen orgeltjes, funky ritmes, de opbouw van de nummers zijn vaak verrassend en nog veel meer punten. Zeker een bijzonder positief punt.
Dit is nog niet zo goed te horen in opener
Best Friend. Dat is een vrij standaard nummer met een te aanwezige R&B-achtige productie. We horen wat hippe electronische invloeden en Alain zingt wat slap. Dat is wel anders bij de fantastische titeltrack. De combinatie van een stuiterende productie, originele inslag en de raps van Pete Philly geven het nummer een bijzondere vibe mee. Originele gedaan, goed uitgevoerd.
De eerste single is nummer 3 op dit album.
Let Some Air In is een te standaard Alain Clark nummer, niet heel bijzonder. Opvolger Nympho had van R. Kelly kunnen zijn. Daarnaast horen we ook zeker invloeden van Prince. Deze grote kleine man horen we ook duidelijk terug in Get Your Savy On, het moge duidelijk zijn waar Clark zijn inspiratie vandaan haalt.
Signal of Distress is één van de fijnste nummers van het album. Prima ritmiek, aanstekelijke vibe en een mooi orgeltje. Anything haalt het daar niet bij, daar is het vooral tekstueel te saai voor. Wel mooi is dat er wat meer ruimte is voor de instrumentatie.
Ook één van de betere is I Got You On My Mind. Het nummer heeft een lome vibe en is vooral vocaal opvallend. Jammer dan dat Bringing Me Love dat niet doorzet. Een saaie ballad is dat geworden.
Buiten Pete Philly wordt Alain door nog een rapper bijgestaan op dit album. Elzhi is een erg fijne rapper die we horen op
Woman Inside You. En hij zorgt ervoor dat het nummer nog een beetje interessant is. Leuk is dan een titel als Happy Birthday. Een vervanger voor die van Stevie Wonder? Nee, dat redt het niet. Geen slecht nummer verder. Op Two Hands horen we Prince weer terugkomen. Een funky en geil nummer. De wisselvalligheid van de plaat wordt weer ondertekend door Release It, dat gewoon erg middelmatig is. My Shoulder is ook saai. Leaf in the Wind brengt weer andere invloeden, namelijk reggae(ton) en dancehall. Best geinig gedaan. De afsluiter is meer dan prima. Vocaal één van de beste nummers ooit, een prima afsluiter.

Alain Clark doet zijn best om eens wat anders te brengen. Wat het oplevert is een erg wisselvallig album. Er staan een paar topsongs op, zoals de titeltrack, maar ook teveel saie songs, teveel middelmaat. Dit zal niet snel een album worden dat ik als geheel nog een keer op ga zetten, maar de losse nummers weten me goed te boeien.

Bron: http://opusdesoul.wordpress.com

 

Gepubliceerd op Muziekwereld: 21 juni 2012

Listen tracks

Video

Website

Terug naar Hoofdindex

 

Free counter and web stats