Agnes Obel - Philharmonics (Waardering Muziekwereld) 8
Ze kijkt je aan met de weliswaar niet echt onvriendelijke maar toch behoorlijk strenge blik van de invaldocent, die meteen de klas wil duidelijk maken dat er ondanks haar tijdelijke status niet met haar te sollen valt. Daarbij wekt haar conservatieve en dus hooggesloten kledij het vermoeden dat ze zich ook strikt aan de beproefde leerstof zal houden en geen nieuwerwetse invalshoeken zal tolereren. De uit Kopenhagen afkomstige Agnes Obel klinkt op haar debuutalbum lang niet zo onbuigzaam als de buitenkant doet vermoeden, maar in één opzicht correspondeert het gebodene wel degelijk met die eerste indruk: geen fratsen. En dat is maar goed ook, want die serene liedjes van Agnes alsmede haar fragiele, soms aan zowel Edie Brickell als Ricky Lee Jones herinnerend stemgeluid zouden geen productionele excessen verdragen. Piano, akoestische gitaar, cello en een enkele beat-uit-een-doosje, daar blijft het goeddeels bij. Melodieën om te janken, zo mooi, plus een fraaie interpreatie van John Cale’s Close Watch. Juf, mag ik nablijven?
Gepubliceerd op Muziekwereld: 11 november 2010
|
|