Kristen Vigard werd geboren op 15 mei 1963 in St. Paul Minnesota. Het lezen van de biografie van Kristen op haar website is de moeite waard, want tot dusver heeft zij veel van de wereld gezien. Vanwege diverse omstandigheden woonde zij op de Philippijnen en verbleef tijdelijk in Iran en Colombia. Haar moeder, Mallory Jones, was actief in een avant-garde theater, waar Kristen debuteerde op 6½-jarige leeftijd als een wortel in een toneelstuk, geschreven door Charles Mingus III. Na haar schoolperiode startte Kristen een carrière als actrice (zij speelde onder meer rollen in Hair, en de speelfilms Dr. Giggles (1992) en Grace Of My Heart (1998).
Ik ontdekte Kristen echter al eerder dan haar genoemde rollen in de speelfilms vanwege haar titelloze debuutalbum uit 1988. Dat album maakte een enorm grote indruk op mij vanwege haar geweldig vocaal talent, de afwisseling in de liedjes maar met name door de uitmuntende audiofiele opname. Het album ‘Kristen Vigard’ gebruikte ik als referentie-cd om in het verleden mijn audio-appartuur uit te kiezen in de luisterruimtes van RAF en Polectro Plaza.
Ongeveer twee jaar geleden publiceerde ik op Muziekwereld een recensie van het debuutalbum. De tekst neem ik integraal hieronder over:
Recensie
Laat
ik maar gelijk met de deur in huis vallen. Het titelloze debuut van Kristen
Vigard is een klapper van jewelste. Ondanks haar jonge leeftijd (26 jaar) mag
deze singer-songwriter al terugkijken op een mooie staat van dienst. Als ‘kid’
reisde zij rond in Zuid-Oost Azië, ze trad op als teenager in enkele Amerikaanse
soap-opera’s, ze zong reeds in Broadway-musicals, maar ook in de Parijse metro
konden de haastige voorbijgangers hun losse francs kwijt in haar gitaarkoffer.
Van deze dame kun je dus stellen: she’s been around the world’. Het afgelopen
jaar (lees
1989) konden we Kristen Vigard aantreffen in de bruisende
muziekscene van Los Angeles. Een scene die hier in Nederland vooral school
maakte door groepen als The Red Hot Chili Peppers en Fishbone. Met de ‘Peppers’
toerde Vigard overigens het afgelopen jaar nog door Europa als backing vocal.
Maar dan nu haar debuut voor het Private Music label. Een verademing! Kristen
Vigard kan namelijk zingen. En hoe! Zeker bij een debuut ontkom ik er niet aan
vergelijkingen te maken. Als ik dan namen noem als Joni Mitchell en Bonnie Raitt
begrijpen jullie dat Vigard populaire neuzelaars als bijvoorbeeld Tanita Tikaram
met straatlengten achter zich laat. Je merkt in al haar songs dat Vigard een
gelouterd muzikante is. Schier moeiteloos stuurt ze haar schitterende stem door
de verschillende stijlen en stemmingen op deze cd, die opent met een sfeervolle
intro op een thema van Eric Satie. Zoekend naar hoogtepunten ben ik geneigd alle
nummers de revue te laten passeren. Absolute uitschieters zijn de swingende Leon
Russell-cover ‘Out In The Woods’ en de akoestische songs ‘Slave To My Emotions’
en ‘My Old Ways’. Met name voor deze laatste nummers moet ook elke liefhebber
van audiofiele muziek deze cd in huis hebben. Perfect referentie- dan wel
demonstratiemateriaal voor audiofiele geluidsapparatuur. Het debuut van Kristen
Vigard zal zeer hoog eindigen op mijn persoonlijk lijstje van muziektoppers van
1990! (eindigde
inderdaad
als
nummer
1). Het is de perfecte popplaat.
Deze recensie is oorspronkelijk door mij geschreven in september 1990 en twee jaar geleden enigszins aangepast gepubliceerd op Muziekwereld.
Het heeft heel lang geduurd voordat Kristen Vigard opnieuw muzikaal van zich liet horen. In 2004 verscheen God, Loves And Angels en dat schijnt ook een album te zijn dat zeer de moeite waard is. Nu ik vanwege deze tribute aan Kristen Vigard als artiest van de maand op Muziekwereld de cd-recensie en biografie opnieuw lees, en natuurlijk ook de cd de laatste tijd weer vele keren heb afgespeeld, heb ik sterk het gevoel dat het de hoogste tijd is om God, Loves And Angels online te bestellen.
Wanneer ik dat album heb ontvangen, zal ik daar op Muziekwereld zeker aandacht aan besteden.
|
|