Esperanza Spalding

Esperanza Spalding (Portland (Oregon), 18 oktober 1984) is een Amerikaanse jazzbassiste en zangeres, die een geheel eigen repertoire heeft opgebouwd. In 2011 won ze als eerste jazzmuzikante de Grammy Award voor beste nieuwe artiest.

Biografie

Jeugd

Spalding groeide op in de King-buurt van Portland, een buurt die ze zelf een "getto" en "behoorlijk beangstigend" noemde. Haar moeder, die Esperanza en haar broer opvoedde als alleenstaand moeder, was een onafhankelijke, hardwerkende vrouw. Spalding is van etnisch verschillende komaf. Haar zwarte afkomst heeft ze via haar vader: "Mijn moeder is Welsh, Hispanic en Native American, en mijn vader is zwart..

Toen Spalding vijf jaar oud was had ze zichzelf viool leren spelen, en speelde ze al samen met het Chamber Music Society of Oregon. Spalding bleef bij het Chamber Music Society of Oregon tot ze vijftien jaar oud was en vertrok als concertmeester.] Spalding leerde via haar moeder gitaar te spelen, maar ze speelde ook al hobo en klarinet voor ze de bas ontdekte op de middelbare school. Toen ze in 2008 werd gevraagd waarom ze voor de bas had gekozen in plaats van voor een ander instrument, antwoordde ze dat het geen keuze was, maar dat "een bas zijn eigen boog" die bij haar resoneerde. Spalding vertelde dat het ontdekken van de bas voor haar zoiets was als "op een dag wakker worden en je realiseren dat je verliefd bent op een collega". Spalding kan zowel in het Engels, Spaans als Portugees zingen.

Toen ze 15 of 16 jaar was begon Spalding teksten te schrijven op muziek voor de lokale indie rock/pop group Noise for Pretend, over alle onderwerpen die haar maar te binnen schoten. Hoewel ze enkele zanglessen had gevolgd, die haar leerden haar stem te beschermen, kwam haar eerste echte zangervaring volgens haarzelf toch van "zingen onder douche", voordat ze bij Noise for Pretend begon te zingen.

Solo opnames en samenwerkingsverbanden

Spalding heeft drie albums opgenomen Junjo (2006), Esperanza (2008) en Chamber Music Society (2010). Hoewel Junjo is opgenomen onder alleen haar eigen naam, beschouwt Spalding het als een "gezamenlijke inspanning." Bij Esperanza was het materiaal van Spalding meer bedoeld om haarzelf te weerspiegelen, waarbij musici waren geselecteerd die dat materiaal het beste konden vertolken. Ed Morales schreef in PopMatters op 23 Juni 2008 dat Esperanza "een uiteengespreide collage is van jazz fusion, Braziliaanse muziek en zelfs een beetje hip-hop.] Siddhartha Mitter schreef in The Boston Globe op 23 Mei 2008 dat "de grote verandering" in Esperanza "de zang is..... Dit maakt Esperanza een veel toegankelijker album, en in sommige opzichten conventioneler." Op Chamber Music Society is de inspiratie van haar dagen als concertmeester duidelijk in de combinatie van een strijktrio met piano, keyboards, drums en percussie.

In aanvulling op deze albums heeft Spalding samengewerkt met Fourplay, Stanley Clarke, Christian Scott, Donald Harrison, Joe Lovano, Niño Josele, Nando Michelin en Theresa Perez.

Haar volgende project, gepland om uitgebracht te worden eind 2011, is een album dat voorlopig Radio Music Society heet, waarmee ze hoopt te bereiken dat jazzmuzikanten op een acceptabele manier muziek maken voor standaard radiostations. Met Radio Music Society hoopt ze haar eigen muziek in te passen tussen covers van artiesten zoals de Beach Boys en Wayne Shorter. Ze heeft ook plannen om in de toekomst een album op te nemen met Milton Nascimento. In Februari 2011 brengt ze een vinyl versie uit van Chamber Music Society inclusief een bonus track getiteld "Morning”. In maart 2012 komt het album Radio Music Society dat over het algemeen goed wordt ontvangen[]. Het album, met bijdrage van onder andere Joe Lovano en Lalah Hathaway, behaalde de eerste plaats in Billboard's Top Jazz Albums.

Externe link

Cd-recensie Emily’s D+ Evolution

 

Terug naar de Hoofdindex